IT-SELF Małgorzata Osipczuk, www.it-self.pl, www.terapia-par-wroclaw.com

Portal Pomocy Psychologicznej

E-book
Psychoterapia po ludzku

Stowarzyszenie INTRO

E-book
E-pomoc
Psychologiczna pomoc w Internecie
teoria i praktyka

Stowarzyszenie INTRO

Programy pomocy

Artykuďż˝y

Niedziela 12 stycznia 2020

List do Ojca

ďż˝rďż˝dďż˝o: www.psychotekst.pl

Kochaďż˝ to pragnďż˝ďż˝, by kochana przez
nas osoba ďż˝yďż˝a zawsze i by zawsze byďż˝a z nami.
Najwiďż˝kszym cierpieniem dla kogoďż˝ kto kocha, jest
rozstanie z ukochanďż˝ osobďż˝. Gdy rozstanie to jest
ostateczne w perspektywie doczesnoďż˝ci, wtedy
przeďż˝ywamy ďż˝aďż˝obďż˝, ktďż˝ra jest czymďż˝ o wiele bardziej
bolesnym niďż˝ najboleďż˝niejsza tďż˝sknota(...)"
ks. Marek Drzewiecki

Tato...

Tato, odszedďż˝eďż˝, jednak ja...

Ja...

Pamiďż˝tam, gdy byďż˝am dzieckiem, wyruszaliďż˝my nad wodďż˝. Tam uczyďż˝eďż˝ mnie odrďż˝niaďż˝ karpia od pďż˝otki. A jesieniďż˝ byďż˝y wspďż˝lne wypady do lasu na grzyby. Do dziďż˝ mam sentyment do prawdziwkďż˝w i ich czarnych ďż˝ebkďż˝w. Do dziďż˝ kocham wodďż˝ i las.

Mam w pamiďż˝ci, jak siedzieliďż˝my na ďż˝awce w parku - ďż˝mialiďż˝my siďż˝, jedzďż˝c lody.

Nigdy nie zapomnďż˝, Tato, jak wbiegajďż˝c do domu pierwsze kroki kierowaďż˝am do pokoju, w ktďż˝rym byďż˝eďż˝... Mďż˝wiďż˝am, a Ty nie krytykowaďż˝eďż˝, nie dawaďż˝eďż˝ rad. Po prostu sďż˝uchaďż˝eďż˝.

Pamiďż˝tam swoje dwunaste urodziny. Dostaďż˝am wtedy od Ciebie bombonierkďż˝, Tato. Przyďż˝ďż˝czona do niej karteczka ze sďż˝owami : "Kocham Ciďż˝ Cďż˝reczko" stanowiďż˝a dla mnie swoisty amulet i dowďż˝d na to, ďż˝e mnie kochasz.

Jednak bywaďż˝y teďż˝ bardzo trudne chwile.

Nie zawsze nasze relacje byďż˝y pozytywne. Alkohol, trudnoďż˝ci w nazywaniu i wyraďż˝aniu uczuďż˝, trudne relacje z mamďż˝. Wszystko to sprawiďż˝o, ďż˝e bďż˝dďż˝c dzieckiem, czuďż˝am siďż˝ niekochana.

Pamiďż˝tam chwile Twojej choroby. Widzďż˝c Twoje cierpienie czuďż˝am siďż˝ taka bezsilna.

Prawdďż˝ o Twoim stanie zdrowia wyznaďż˝a Ci mama. Wiedziaďż˝am i czuďż˝am, ďż˝e masz prawo wiedzieďż˝. Kiedy jednak widziaďż˝am Twoje spojrzenie - peďż˝ne lďż˝ku, a zarazem ogromnej nadziei - nie byďż˝am w stanie wydobyďż˝ z siebie sďż˝owa. Nie miaďż˝am odwagi powiedzieďż˝ Ci Tato, ďż˝e Twoje ďż˝ycie dobiega kresu. Kiedy juďż˝ siďż˝ dowiedziaďż˝eďż˝, zapytaďż˝eďż˝ mnie, czy to prawda. Nie chciaďż˝am dďż˝uďż˝ej milczeďż˝ i udawaďż˝, ďż˝e wszystko jest w porzďż˝dku - nie zaprzeczyďż˝am.

Natomiast pierwszďż˝ Twojďż˝ reakcjďż˝ na tďż˝ wiadomoďż˝ďż˝ byďż˝o zaprzeczenie. A gdy uwierzyďż˝eďż˝, przyszedďż˝ moment zaďż˝amania. Byďż˝eďż˝ zďż˝y. Zamknďż˝ďż˝eďż˝ siďż˝ w sobie. Po czasie, gdy gniew minďż˝ďż˝, jak bezbronne dziecko zanosiďż˝eďż˝ siďż˝ od pďż˝aczu. Zmagaďż˝eďż˝ siďż˝ z cierpieniem i lďż˝kiem, a ja, Tato, godziďż˝am siďż˝ ze swojďż˝ bezsilnoďż˝ciďż˝. Nienawidziďż˝am jej. Z drugiej strony nie miaďż˝am juďż˝ siďż˝, by z niďż˝ walczyďż˝, wiďż˝c z kaďż˝dym kolejnym dniem oswajaďż˝am siďż˝ tym trudnym uczuciem, by w konsekwencji je zaakceptowaďż˝. Jedyne, co mogďż˝am Ci wďż˝wczas daďż˝, to swojďż˝ obecnoďż˝ďż˝.

Dziďż˝ wiem, ďż˝e to wiele.

Wiele, Tato, bo nic wiďż˝cej nie mogďż˝am dla Ciebie zrobiďż˝. Wďż˝wczas byďż˝eďż˝ mi bliski, a jednak tak daleki...

Od pewnego czasu byďż˝am w terapii. Dlaczego? Bo dorastaďż˝am w poczuciu osamotnienia i emocjonalnej pustki. I pomimo tego, ďż˝e byďż˝am dwudziestokilkuletniďż˝ kobietďż˝, czuďż˝am siďż˝ jak maďż˝a dziewczynka - samotna, peďż˝na lďż˝ku. Nie potrafiďż˝am wyraďż˝aďż˝ swoich uczuďż˝, bo niby jak miaďż˝am je wyraziďż˝, skoro nawet nie wiedziaďż˝am co czujďż˝. Nie chciaďż˝am tak duďż˝ej wegetowaďż˝. Zdecydowaďż˝am siďż˝ na terapiďż˝. "Diagnoza: DDA".

Peďż˝na lďż˝ku, ale i nadziei - rozpoczďż˝am wďż˝drďż˝wkďż˝ w gďż˝ďż˝b siebie... By stopiďż˝ odďż˝amki szkďż˝a w moim sercu...By mďż˝c Ci wybaczyďż˝...

Twoja nieuleczalna choroba splotďż˝a siďż˝ z trudnďż˝ czďż˝ciďż˝ mojej terapii. Wďż˝aďż˝nie wtedy przeďż˝ywaďż˝am dzieciďż˝ce rozďż˝alenie i gniew na Ciebie, Tato. Byďż˝am zďż˝a, ďż˝e piďż˝eďż˝, ďż˝e nie potrafiďż˝eďż˝ wyraďż˝aďż˝ swoich uczuďż˝... ďż˝e to od obcych ludzi dowiadywaďż˝am siďż˝, jak bardzo jestem dla Ciebie waďż˝na. To obcym ludziom a nie mnie mďż˝wiďż˝eďż˝, jak bardzo mnie kochasz.

Padďż˝o z mojej strony wiele przykrych sďż˝ďż˝w pod Twoim adresem.

Dziďż˝ jednak mam poczucie, ďż˝e bez tego etapu w moim ďż˝yciu, nie byďż˝oby moďż˝liwe uzdrowienie naszych relacji. Nie byďż˝am w stanie Ci wybaczyďż˝ dopďż˝ty, dopďż˝ki nosiďż˝am ďż˝al i zďż˝oďż˝ďż˝ w sercu. Chciaďż˝am wyraziďż˝ te trudne uczucia, by mďż˝c byďż˝ autentycznďż˝.

Noszďż˝ w pamiďż˝ci wspomnienia naszej ostatniej, wspďż˝lnie spďż˝dzonej Wigilii. Byďż˝o wzruszenie, byďż˝a cisza - jakďż˝e wymowna. Chyba, kaďż˝dy z nas zdawaďż˝ sobie sprawďż˝, ďż˝e to ostatnie ďż˝wiďż˝ta spďż˝dzone z Tobďż˝ - Tato. Pamiďż˝tam trzask ďż˝amanego opďż˝atka. To wďż˝wczas zdobyďż˝am siďż˝ na odwagďż˝ i przy skďż˝adaniu ďż˝yczeďż˝ - widzďż˝c Twďż˝j lďż˝k w oczach - zapytaďż˝am siďż˝, czy siďż˝ boisz - kiwnďż˝ďż˝eďż˝ gďż˝owďż˝. Usiadďż˝am obok Ciebie, gďż˝askajďż˝c Ciďż˝ po twarzy - ďż˝yczyďż˝am Ci, ďż˝eby tam, gdzie "pďż˝jdziesz", Twoje cierpienie odeszďż˝o. ďż˝eby tam, dokďż˝d zmierzasz, byďż˝o Ci dobrze...

Dzisiaj juďż˝ wiem, ďż˝e w tegoroczne ďż˝wiďż˝ta nie usiďż˝dziesz z nami do stoďż˝u. Wiem, ďż˝e nie wrďż˝cisz... Jednak chcďż˝, abyďż˝ wiedziaďż˝, Tato, ďż˝e to jedno, puste miejsce przy stole bďż˝dzie przygotowane specjalnie dla Ciebie. Nie bďż˝dziesz obecny fizycznie, ale sercem bďż˝dziesz ze mnďż˝...

Pamiďż˝tam nasze ostatnie, wspďż˝lnie spďż˝dzone miesiďż˝ce. Nie zapomnďż˝, jak pewnego wieczoru zawoďż˝aďż˝eďż˝ mnie do siebie i wyznaďż˝eďż˝, ďż˝e chcesz juďż˝ odejďż˝ďż˝. Spojrzaďż˝eďż˝ na mnie, jakbyďż˝ czekaďż˝ na przyzwolenie. Jakbyďż˝ chciaďż˝ powiedzieďż˝: "Pozwďż˝l mi odejďż˝ďż˝". Odebraďż˝o mi mowďż˝. Ja... ja, Tato, nie byďż˝am gotowa na ostatecznďż˝ rozďż˝ďż˝kďż˝. Nie chciaďż˝am uwierzyďż˝, ďż˝e kostucha zbliďż˝a siďż˝ do Ciebie wielkimi krokami... Z drugiej strony, poczuďż˝am, ďż˝e to ostatni moment, ostatnia szansa na to, by wypowiedzieďż˝ to co niewypowiedziane, by nazwaďż˝ to co nie zostaďż˝o nazwane.

Mam w pamiďż˝ci nasze ostatnie tygodnie, dni. Czuďż˝am, ďż˝e ďż˝mierďż˝ niebawem zapuka do drzwi naszego rodzinnego domu i zabierze Ciďż˝, Tato... Trudno to dziďż˝ wyjaďż˝niďż˝, po prostu miaďż˝am jakieďż˝ wewnďż˝trzne przeczucie. Po gďż˝owie chodziďż˝ mi tekst pewnej przedwojennej piosenki, "To ostatnia niedziela, jutro siďż˝ rozstaniemy, jutro siďż˝ rozejdziemy na wieczny czas... Ta ostatnia niedziela, wiďż˝c nie ďż˝aďż˝uj jej dla mnie, spojrzyj czule dziďż˝ na mnie, ostatni raz... Bďż˝dziesz jeszcze doďż˝ďż˝ tych niedziel miaďż˝a, a co ze mnďż˝ bďż˝dzie ktďż˝ to wie..." Nie potrafiďż˝am tych sďż˝ďż˝w wyciszyďż˝. Podjďż˝am ktďż˝rďż˝ďż˝ z kolei prďż˝bďż˝ zbliďż˝enia siďż˝ do Ciebie w sensie emocjonalnym i...

Juďż˝ na zawsze zachowam w pamiďż˝ci i sercu naszďż˝ ostatniďż˝ rozmowďż˝. Trzymajďż˝c Ciďż˝ za rďż˝kďż˝, zapytaďż˝am, czy wybaczamy sobie to, co byďż˝o zďż˝e i trudne - kiwnďż˝ďż˝eďż˝ gďż˝owďż˝. Powiedziaďż˝am Ci, ďż˝e bardzo Ciďż˝ kocham. Na co Ty, Tato odpowiedziaďż˝eďż˝: "Kocham Ciďż˝ Cďż˝reczko". Przytuliďż˝am siďż˝ do Ciebie. Byďż˝o wzruszenie, byďż˝y ďż˝zy. Oprďż˝cz tego ogromnego poruszenia, poczuďż˝am, Tato, ulgďż˝ i radoďż˝ďż˝, bo moje dzieciďż˝ce marzenie siďż˝ speďż˝niďż˝o. Pierwszy raz w ďż˝yciu usďż˝yszaďż˝am od Ciebie, Tato, ďż˝e mnie kochasz. Po raz pierwszy w ďż˝yciu wyraziliďż˝my i nazwaliďż˝my swoje uczucia.

Wspominam nasze ostatnie godziny. Straciďż˝eďż˝ ďż˝wiadomoďż˝ďż˝, a kiedy jďż˝ na moment odzyskaďż˝eďż˝, spojrzaďż˝eďż˝ na mnie i wyszeptaďż˝eďż˝: "To juďż˝ koniec"... Sďż˝owa uwiďż˝zďż˝y mi w gardle... Kiwnďż˝am tylko gďż˝owďż˝ - to byďż˝a forma zgody na Twoje odejďż˝cie. "Tak"- mďż˝wiďż˝ rozum. A serce? Serce krzyczaďż˝o - "Zostaďż˝!".

Zachowaďż˝am w pamiďż˝ci nasze ostatnie minuty, sekundy. Trzymaďż˝eďż˝ mnie za rďż˝kďż˝... Pamiďż˝tam Twďż˝j ostatni uďż˝cisk dďż˝oni, Twďż˝j ostatni oddech, po ktďż˝rym zasnďż˝ďż˝eďż˝ na wiecznoďż˝ďż˝...

Po Twojej ďż˝mierci, Tato, pierwsze, co poczuďż˝am, to niedowierzanie. Kiedy jednak, po raz ostatni, przyszďż˝o mi poďż˝egnaďż˝ Ciďż˝ w drzwiach rodzinnego domu, gdy ujrzaďż˝am pusty pokďż˝j, puste ďż˝ďż˝ko... Zrozumiaďż˝am, ďż˝e juďż˝ nie wrďż˝cisz. Wczeďż˝niej myďż˝laďż˝am, Tato, ďż˝e przez okres Twojej nieuleczalnej choroby zdďż˝ďż˝ďż˝ siďż˝ jakoďż˝ przygotowaďż˝ i oswoiďż˝ z tym, ďż˝e niebawem odejdziesz. Jednak gdy przyszďż˝a ta ostatnia godzina - zaskoczyďż˝a mnie i wzbudziďż˝a wiele emocji. Byďż˝ we mnie smutek, byďż˝ bunt, Tato, byďż˝a zďż˝oďż˝ďż˝, byďż˝ lďż˝k, byďż˝o cierpienie... Byďż˝ czas refleksji. Zastanawiaďż˝am siďż˝, czy ďż˝mierďż˝ to kres? Czy jest drugie ďż˝ycie? Czy jeszcze kiedykolwiek siďż˝ do Ciebie przytulďż˝?

Dziďż˝ mija dziewiďż˝ďż˝ miesiďż˝cy od Twojej ďż˝mierci, Tato.

Godzďż˝ siďż˝ z Twoim odejďż˝ciem. Czujďż˝ tďż˝sknotďż˝, jednak nie mam juďż˝ pretensji do losu, ďż˝e Ciďż˝ zabraďż˝. Mam poczucie, ďż˝e daďż˝ w zamian coďż˝ bardzo waďż˝nego dla mnie, byďż˝ moďż˝e i dla Ciebie - czas i szansďż˝, byďż˝my mogli uzdrowiďż˝ nasze relacje. Dziďż˝ mam w pamiďż˝ci te dobre chwile, bo moje wewnďż˝trzne dziecko wybaczyďż˝o i poczuďż˝o siďż˝ pokochane. Przez Ciebie, Tato, i przez tďż˝ dorosďż˝ďż˝ czďż˝ďż˝ mnie samej. Dojrzaďż˝am.

Zdaďż˝am sobie sprawďż˝, ďż˝e przed naszďż˝ ostatecznďż˝ rozďż˝ďż˝kďż˝ dostaďż˝am od Ciebie coďż˝ najcenniejszego co mogďż˝am od Ciebie dostaďż˝ - miďż˝oďż˝ďż˝ ojcowskďż˝. Sďż˝owa: "Kocham Ciďż˝, Cďż˝reczko" juďż˝ na zawsze pozostanďż˝ w moim sercu. Daďż˝y mi wewnďż˝trzna siďż˝ďż˝ i spokďż˝j. To mďż˝j duchowy spadek po Tobie - Tato...

Teraz wiem, ďż˝e rozstania, nawet te ostateczne, sďż˝ czďż˝ciďż˝ naszego ďż˝ycia. I, choďż˝ bolesne, uczďż˝ dojrzaďż˝oďż˝ci i pokory. Nawet w tym najtrudniejszym doďż˝wiadczeniu moďż˝na odnaleďż˝ďż˝ - moďż˝e nie od razu, ale po pewnym czasie - jakiďż˝ gďż˝ďż˝bszy sens, naukďż˝ i pozytywnďż˝ stronďż˝. Bo pogodzenie siďż˝ z ostatecznďż˝ rozďż˝ďż˝kďż˝ wymaga czasu.

Dziďż˝ chcďż˝, abyďż˝ wiedziaďż˝, Tato, ďż˝e nie zapomniaďż˝am o Tobie i nie zapomnďż˝. Juďż˝ na zawsze pozostaniesz w moim sercu... Tutaj odnalazďż˝am miejsce dla Ciebie.

Dziďż˝kujďż˝, ďż˝e byďż˝eďż˝.