IT-SELF Małgorzata Osipczuk, www.it-self.pl, www.terapia-par-wroclaw.com

Portal Pomocy Psychologicznej

E-book
Psychoterapia po ludzku

Stowarzyszenie INTRO

E-book
E-pomoc
Psychologiczna pomoc w Internecie
teoria i praktyka

Stowarzyszenie INTRO

Programy pomocy

Artykuďż˝y

Niedziela 12 stycznia 2020

Kobieta (nie)dojrzaďż˝a

ďż˝rďż˝dďż˝o: www.psychotekst.pl

Nadszedďż˝ taki moment. Zjawiďż˝ siďż˝ nie wiadomo skďż˝d i nie uprzedziďż˝ o swej wizycie. Po prostu pewnego dnia, kiedy szďż˝a alejďż˝ zasďż˝anďż˝ liďż˝ďż˝mi, zmroziďż˝ jej kroki, kazaďż˝ zwolniďż˝ tempo, zatrzymaďż˝ czas i jďż˝ samďż˝. Stanďż˝a zaskoczona w pďż˝ drogi i z niedowierzaniem wsďż˝uchiwaďż˝a siďż˝ w swoje myďż˝li.

Jak to? Przecieďż˝ zawsze miaďż˝a sporo czasu. Nie podejmowaďż˝a decyzji, myďż˝lďż˝c o nich, jako o nieodwoďż˝alnych albo takich, ktďż˝re mogďż˝ zawaďż˝yďż˝ znaczďż˝co na kolejnych latach. Decyzja jak decyzja. Miaďż˝a rozwiďż˝zaďż˝ jakiďż˝ problem, zmieniďż˝ bieg wydarzeďż˝, sprawiďż˝, ďż˝eby poczuďż˝a siďż˝ bardziej szczďż˝liwa, speďż˝niona lub zwyczajnie spokojniejsza. I nagle dotarďż˝a do niej, zatďż˝tniďż˝a, zapulsowaďż˝a, zaczďż˝a nawet rwaďż˝ jak bďż˝l zďż˝ba, ďż˝wiadomoďż˝ďż˝, ďż˝e moďż˝e powinna wreszcie podsumowaďż˝. PODSUMOWAďż˝.

I wtedy, jak na zamďż˝wienie, otwieraďż˝a gazety na stronach z artykuďż˝ami "Bilans ďż˝yciowy". Na plotkarskich portalach w internecie ďż˝arzyďż˝y siďż˝ zdania "Ma 39 lat i wyglďż˝da oszaďż˝amiajďż˝co! Czy to nie zdumiewajďż˝ce?" Sďż˝yszaďż˝a w tramwaju "Wiesz, to taka ryczďż˝ca czterdziestka byďż˝a". Uwaďż˝niej zaczďż˝a przyglďż˝daďż˝ siďż˝ swoim koleďż˝ankom - tym mďż˝odszym i tym starszym. I podsumowywaďż˝a. Porďż˝wnywaďż˝a. Plusowaďż˝a i minusowaďż˝a. Liczyďż˝a bilans zyskďż˝w i strat.

I doszďż˝a do wniosku - byďż˝a kobietďż˝ (nie) dojrzaďż˝ďż˝. Ta myďż˝l sparaliďż˝owaďż˝a jďż˝ na dďż˝ugie tygodnie. Zabraďż˝a sen i spokďż˝j. Zaczďż˝a poddawaďż˝ siďż˝ sugestiom - tak, tak, wďż˝aďż˝nie ona jest kobieta (nie) dojrzaďż˝ďż˝. Nigdy nie udaďż˝o siďż˝ jej dorosnďż˝ďż˝. I choďż˝ nikt nie potrafiďż˝ zdefiniowaďż˝ dojrzaďż˝oďż˝ci, podaďż˝ jej konkretnych reguďż˝ i danych, widziaďż˝a w oczach przyjaciďż˝ek, znajomych i mďż˝czyzn na przemian pobďż˝aďż˝anie i zachwyt, wspďż˝czucie i zaciekawienie, rozbawienie i niezrozumienie - oto kobieta (nie)dojrzaďż˝a.

"Taka juďż˝ jest. Trudno"
"Fajne to jest w niej!"
"Ma przechlapane"
"Jak ona to robi?"
"Ale jazda z niďż˝!"
" Co za kobieta? Dziwna jakaďż˝..."

Takie lustra w oczach nie przynosiďż˝y spokoju. Powodowaďż˝y wďż˝aďż˝nie niepokďż˝j i chaos. Czasem chciaďż˝a byďż˝ po prostu normalna. Tak, normalna. Mieďż˝ staďż˝ďż˝ pracďż˝. Jednego mďż˝a. ďż˝atwe w obsďż˝udze dziecko. Jedno mieszkanie. Peďż˝ne konto. Stabilne ďż˝ycie.

Aďż˝ raz usďż˝yszaďż˝a werdykt - nie tylko jest (nie) dojrzaďż˝a. Jest femme fatale. Na poczďż˝tku pomyďż˝laďż˝a, ďż˝e to jej pochlebia. Kobieta modern. Piďż˝kna i niepokojďż˝ca. Tajemnicza i wyrafinowana. Ciemnowďż˝osa, inteligentna, zwiewna. Kobieta - sekret, kobieta - pragnienie, kobieta - wyzwanie. Pomyďż˝laďż˝a tak na poczďż˝tku. Ale zaraz przypomniaďż˝a sobie - femme fatale to nieszczďż˝cie, pech, speďż˝nienie zďż˝ych przeczuďż˝, ďż˝ciďż˝ganie na dno, rozkosz za cenďż˝ cierpienia, obietnica i jej zaprzeczenie. Nic staďż˝ego. Nic pewnego. A juďż˝ na pewno nic normalnego. Zaczďż˝a wiďż˝c zaprzeczaďż˝, zaprzeczaďż˝ za wszelkďż˝ cenďż˝. Sama sobie podawaďż˝a przykďż˝ady i wynajdowaďż˝a dowody na to, ďż˝e nie jest dziwna, inna. Staraďż˝a siďż˝ byďż˝ po prostu sobďż˝. Sobďż˝, czyli kim? Kim, do diabďż˝a?

Matkďż˝. Chryste Panie. Byďż˝a matkďż˝. No tak, matkďż˝. Stabilnoďż˝ciďż˝ i fartuchem, pierogami i ciepďż˝em. Zostaďż˝a matkďż˝, gdy miaďż˝a dziewiďż˝tnaďż˝cie lat. Czy wtedy wiadomo, jak byďż˝ matkďż˝? Nie bardzo. Intuicyjnie, wiadomo. Naprawdďż˝ - nie wiadomo. Intuicyjnie wiďż˝c gnaďż˝a za speďż˝nieniem marzeďż˝ i za raczkujďż˝cym stworkiem. Za byciem reďż˝yserkďż˝, polonistkďż˝, nauczycielkďż˝, kochankďż˝, ďż˝onďż˝, cďż˝rkďż˝, no i matkďż˝. Matkďż˝ byďż˝a odkďż˝d pamiďż˝ta. Matkďż˝ babci, matkďż˝ swojej matki i matkďż˝ swojej cďż˝rki, czasem matkďż˝ przyjaciďż˝ki, matkďż˝ jakiegoďż˝ mďż˝czyzny. Od czasu podsumowania postanowiďż˝a byďż˝ tylko i jedynie matkďż˝ swego dziecka. Dziecka.

Dwudziestoletniej kobiety. Przeglďż˝daďż˝a siďż˝ czasem w jej bďż˝ďż˝kitnych oczach i staraďż˝a siďż˝ znaleďż˝ďż˝ tam zrozumienie. I akceptacjďż˝. Nie miaďż˝a fartucha, ale robiďż˝a spagetti. Przeprowadzaďż˝y siďż˝ sto razy, ale zawsze gotowa byďż˝a do rozmowy. Towarzyszyďż˝y im emocjonalne wahania, ale kochaďż˝a jďż˝ najbardziej na ďż˝wiecie. Bo jedynie i niepowtarzalnie kochajďż˝ tylko matki.

Kobietďż˝ swojego mďż˝czyzny. Pierwszym mďż˝czyznďż˝ byďż˝ tata. Mďż˝czyznďż˝ ze zdjďż˝ďż˝, gďż˝osem z telefonu, szumem i trzaskiem, oczekiwaniem na paczki, niespodziankďż˝ i podziďż˝kowaniem za niespodzianki, relacjďż˝ z kolejnych szkolnych ďż˝wiadectw, enigmďż˝. Kolejni mďż˝czyďż˝ni przychodzili i odchodzili. Wďż˝aďż˝nie - przychodzili i odchodzili. Jak chcieli. Tak jakby wychodzili z wďż˝d oceanu i na powrďż˝t siďż˝ weďż˝ wtapiali. Pochďż˝aniani prze fale czy zamykani wielkďż˝ wodďż˝. Wynurzali siďż˝ z otchďż˝ani, ďż˝apali oddech i bezpowrotnie zanurzali siďż˝ w ogromnďż˝, niebieskďż˝ przestrzeďż˝. Bez jej udziaďż˝u i woli. Staraďż˝a siďż˝ byďż˝ ratownikiem, ratunkowďż˝ szalďż˝, zbawieniem, lďż˝dem, To byďż˝ jej udziaďż˝ i jej wola. Zrozumienie i walka o uratowanie. Walka o uratowanie i zrozumienie. A czy ktoďż˝ uratuje jďż˝? Bďż˝dzie jej lďż˝dem i ratownikiem? I czy w ogďż˝le potrzebny jest jakiďż˝ ratownik? Czy moďż˝e ona sama powinna byďż˝ plaďż˝ďż˝ strzeďż˝onďż˝? Strzeďż˝onďż˝ przez samďż˝ siebie?

Polonistkďż˝. Nauczycielkďż˝. No tak, nie ma na to innej nazwy. Polonistkďż˝, gdy wyjaďż˝niaďż˝a, ďż˝e Mickiewicz kochaďż˝, a nie zawsze byďż˝ kochany; nauczycielkďż˝, gdy tďż˝umaczyďż˝a, ďż˝e warto kochaďż˝ ďż˝ycie za sam fakt jego istnienia. Czasem, gdy widziaďż˝a w oczach uczniďż˝w iskry, czuďż˝a, ďż˝e ona sama istnieje po to, ďż˝eby kiedykolwiek, chociaďż˝ raz, zaiskrzyďż˝o na ďż˝wiecie. Tworzyďż˝a mikrokosmosy wraďż˝eďż˝, niewielkie poďż˝ary w niewielkich sercach, czasem szybko gaszone, czasem (chciaďż˝a w to wierzyďż˝) rozpalane na dďż˝ugo.

Emocjďż˝. Zdarzaďż˝a jej siďż˝ taka sprzecznoďż˝ďż˝ - lubiďż˝a swoje emocje i tak bardzo, jak je lubiďż˝a, staraďż˝a siďż˝ je gasiďż˝. Byďż˝a przekonana, ďż˝e emocje sprowadziďż˝y jďż˝ w ďż˝yciu na manowce. Pokierowaďż˝y niďż˝ ďż˝le. Nie...To ona ďż˝le nimi zarzďż˝dzaďż˝a. Pozwoliďż˝a wziďż˝ďż˝ siďż˝ w ich posiadanie, sďż˝uchaďż˝a ich na ďż˝lepo. A one, puszczone wolno, baraszkowaďż˝y, baďż˝aganiďż˝y, ďż˝miaďż˝y siďż˝ ďż˝miechem chochlikďż˝w, a zdarzaďż˝o siďż˝, ďż˝e ďż˝miechem diabolicznym. Szarpaďż˝y jej ciaďż˝em, dyktowaďż˝y rytm serca, zabieraďż˝y albo dawaďż˝y sen. Stale w sprzecznoďż˝ci z rozumem, stale w walce z tak zwanym zdrowym rozsďż˝dkiem.

Wreszcie przyszedďż˝ czas, ďż˝e zrozumiaďż˝a, ďż˝e nie one powinny kierowaďż˝ jej ďż˝yciem, to ona powinna umieďż˝ panowaďż˝ nad nimi. Nie chciaďż˝a siďż˝ ich pozbywaďż˝, bo nadawaďż˝y ďż˝yciu smak i sens. Wiedziaďż˝a tylko, ďż˝e moďż˝e nauczyďż˝ siďż˝ wyciszaďż˝ je i nagďż˝aďż˝niaďż˝, wprowadzaďż˝ do swojego ďż˝ycia albo wypraszaďż˝, to ona dyktuje warunki. Pomogďż˝y jej sďż˝owa pewnej rozeďż˝mianej kobiety, ktďż˝ra powiedziaďż˝a: Nigdzie nie jest napisane, ďż˝e w ďż˝yciu naleďż˝y kierowaďż˝ siďż˝ tylko rozsďż˝dkiem. Nigdzie. Sďż˝uchaďż˝a tego ze zdumieniem. Jak to? Moďż˝na polubiďż˝ emocje? To tak, jak polubiďż˝ siebie samďż˝.

Po raz pierwszy w tym eseju zdobyďż˝a siďż˝ na mini-analizďż˝ samej siebie. Zapytaďż˝a swojego wnďż˝trza: kim byďż˝a do tej pory? Nie zapytaďż˝a jeszcze: kim chciaďż˝aby byďż˝? Na przykďż˝ad za rok. Wierzy, ďż˝e takie pytania powinno siďż˝ czasem sobie stawiaďż˝.

Dziďż˝ jest - kobietďż˝ (nie)dojrzaďż˝ďż˝, femme fatale, matkďż˝, kobietďż˝ pewnego mďż˝czyzny, polonistkďż˝, nauczycielkďż˝, emocjďż˝. Za rok chciaďż˝aby byďż˝ pogodzona z sobďż˝.