IT-SELF Małgorzata Osipczuk, www.it-self.pl, www.terapia-par-wroclaw.com

Portal Pomocy Psychologicznej

E-book
Psychoterapia po ludzku

Stowarzyszenie INTRO

E-book
E-pomoc
Psychologiczna pomoc w Internecie
teoria i praktyka

Stowarzyszenie INTRO

Programy pomocy

Artykuďż˝y

Niedziela 12 stycznia 2020

Tďż˝sknota za anioďż˝em strďż˝em, czyli ciche wspomnienie o ojcu

ďż˝rďż˝dďż˝o: www.psychotekst.pl

- Tato, to ty? Nie odchodďż˝, proszďż˝! - budzi mnie mďż˝j wďż˝asny krzyk. Rozglďż˝dam siďż˝ wokďż˝ siebie. Tak przeraďż˝liwie pusto i ciemno. To byďż˝ tylko kolejny koszmar, brutalnie zabraniajďż˝cy mi spaďż˝ spokojnie. Nie pamiďż˝tam juďż˝, kiedy ostatnio moja noc nie zostaďż˝a przerwana zďż˝ymi snami. Czym by siďż˝ tu zajďż˝ďż˝? Czujďż˝, ďż˝e mam ochotďż˝ zobaczyďż˝, czy on ďż˝pi. Wstaďż˝am i po cichu przeszďż˝am drogďż˝ dzielďż˝cďż˝ mďż˝j pokďż˝j od sypialni rodzicďż˝w. Wyglďż˝dam zza winkla - jest. ďż˝pi spokojnie i smacznie. Ma sďż˝odko otwarte usta. Uďż˝miecham siďż˝ pod nosem i odnoszďż˝ wraďż˝enie, ďż˝e we ďż˝nie jest szczďż˝liwszy niďż˝ w rzeczywistoďż˝ci. Nagle moje serce wypeďż˝nia siďż˝ dziwnie bolesnďż˝ miďż˝oďż˝ciďż˝ i tďż˝sknotďż˝. Jak mogďż˝ sprawiďż˝, tato, byďż˝ na co dzieďż˝ byďż˝ szczďż˝liwszy? Daj mi ponieďż˝ďż˝ trochďż˝ swojego ciďż˝kiego bagaďż˝u cierpieďż˝ - pomogďż˝...

Kiedyďż˝ byďż˝o inaczej. Pamiďż˝tam, choďż˝ jak przez mgďż˝ďż˝, moje wczesne dzieciďż˝stwo, gdy byďż˝am jeszcze jego maďż˝ďż˝ ksiďż˝niczkďż˝. Dziďż˝ki niemu zobaczyďż˝am Pragďż˝ i Ateny oraz znaďż˝am na pamiďż˝ďż˝ wszystkie marki samochodďż˝w. A czy ty, tato, pamiďż˝tasz jak czytaďż˝eďż˝ mi ksiďż˝ďż˝ki o kulturze Majďż˝w, jak pomagaďż˝eďż˝ mi pisaďż˝ wypracowania szkolne? Jego wiedza i inteligencja czďż˝sto mnie zaskakiwaďż˝y i napeďż˝niaďż˝y dumďż˝. Czďż˝sto mnie broniďż˝, ale w taki sposďż˝b, ďż˝e ja tego nie dostrzegaďż˝am. Lubiďż˝am siďż˝ nim chwaliďż˝ moim koleďż˝ankom. Tak, dziďż˝ juďż˝ to wiem - byďż˝ moim autorytetem.

- Zimno siďż˝ zrobiďż˝o, wracam do ďż˝ďż˝ka - myďż˝lďż˝. Zostaďż˝y mi tylko cztery godziny snu. I tak nie zasnďż˝, ale chociaďż˝ trochďż˝ powspominam. Kolejnďż˝ noc z rzďż˝du bďż˝dďż˝ odgrzewaďż˝a te chwile i przeďż˝ywaďż˝a je od nowa. Te przyjemne i bolesne, przeszďż˝e i obecne - wszystkie, ktďż˝re dotyczďż˝ pierwszego mďż˝czyzny w moim ďż˝yciu. Tego, o kim nie wiedziaďż˝am, ďż˝e jestem aďż˝ tak do niego przywiďż˝zana. Niczym film przed oczami odtwarza siďż˝ caďż˝e moje ďż˝ycie. Mam za sobďż˝ parďż˝ toksycznych zwiďż˝zkďż˝w. Teraz wiem, ďż˝e za dawkďż˝ mďż˝skiej miďż˝oďż˝ci i oparcia, do ktďż˝rej dostďż˝p niesprawiedliwie mi odciďż˝to, byďż˝am gotowa na wiele poďż˝wiďż˝ceďż˝ wobec mďż˝czyzn. Szukaďż˝am ciebie, ale szybko zrozumiaďż˝am tďż˝ prawdďż˝ - nie ma na ďż˝wiecie drugiego takiego, jak ty. Spoglďż˝dam na twoje zdjďż˝cie, stojďż˝ce w ozdobnej ramce na biurku i nagle staje siďż˝ dla mnie jasne, czemu zawsze szukaďż˝am przystojnych brunetďż˝w...

Odwracam siďż˝ na drugi bok i ďż˝zy spďż˝ywajďż˝ mi po policzkach. Niewygodnie mi. Dlaczego staďż˝eďż˝ siďż˝ chďż˝odny i wycofany? Czy ty wiesz, ďż˝e to przemoc w stosunku do mnie? Dlaczego zrezygnowaďż˝eďż˝ z ďż˝ycia, godzďż˝c siďż˝ na pustďż˝ egzystencjďż˝? Rozum odpowiada: "Czego siďż˝ dziewczyno spodziewasz po czďż˝owieku nieuleczalnie chorym i uzaleďż˝nionym?". Nie dziaďż˝a. Niestety to dowďż˝d na to, ďż˝e wiedza i ďż˝wiadomoďż˝ďż˝ nie ukojďż˝ bďż˝lu emocjonalnego. Nie chcďż˝ patrzeďż˝, jak umierasz! Nie chcďż˝ ďż˝ebraďż˝ o twojďż˝ miďż˝oďż˝ďż˝! Choďż˝ w gďż˝ďż˝bi serca wiem, ďż˝e mnie kochasz. Tylko nie umiesz juďż˝ tej miďż˝oďż˝ci okazaďż˝. Robiďż˝eďż˝ to tylko do momentu, kiedy weszďż˝am w okres dojrzewania. Potem moja adolescencja, zresztďż˝ bardzo burzliwa, przebiegďż˝a bez twojej obecnoďż˝ci i udziaďż˝u. Co wtedy myďż˝laďż˝eďż˝? Co czuďż˝eďż˝? Miaďż˝am ogromny ďż˝al do ciebie, zazdroďż˝ciďż˝am moim koleďż˝ankom, ďż˝e ich ojcowie siďż˝ nimi interesujďż˝. Nawet ci powiedziaďż˝am, ďż˝e ciďż˝ nienawidzďż˝. Pamiďż˝tasz kiedy? Wtedy w kuchni, kiedy robiďż˝eďż˝ sobie kolacjďż˝, w ďż˝wiďż˝ta wielkanocne. Nic nie odpowiedziaďż˝eďż˝. Mam nadziejďż˝, ďż˝e w to nie uwierzyďż˝eďż˝. Ale przyznam siďż˝ szczerze, ďż˝e tak naprawdďż˝ nie potrafiďż˝abym ci dziďż˝ powiedzieďż˝, ďż˝e ciďż˝ kocham. Nie dlatego, ďż˝e to nieprawda. Dlatego, ďż˝e kosztowaďż˝oby mnie to za duďż˝o - nie powstrzymaďż˝abym pďż˝aczu. A ja mam juďż˝ dosyďż˝ ďż˝ez. I lďż˝ku. Tak - tego rozrywajďż˝cego serce, ďż˝ciskajďż˝cego gardďż˝o lďż˝ku. Przed czym? Kiedyďż˝ - przed odrzuceniem, samotnoďż˝ciďż˝ i utratďż˝ ciebie. A dziďż˝ - juďż˝ nawet tego nie umiem sprecyzowaďż˝.

Zaczyna ďż˝witaďż˝. Powolnym ruchem rďż˝ki siďż˝gam do szuflady biurka i wyciďż˝gam z niej czystďż˝, biaďż˝ďż˝ kartkďż˝. O, jest jeszcze oďż˝ďż˝wek. Moďż˝e uda mi siďż˝ przelaďż˝ swoje myďż˝li na papier i po raz kolejny uďż˝oďż˝yďż˝ Wielki Plan Heroicznej Pomocy dla Ojca. Pustka w gďż˝owie. Brak pomysďż˝ďż˝w. Co siďż˝ dzieje? Czyďż˝bym nic nie mogďż˝a juďż˝ zrobiďż˝? Czy jestem skazana na pogodzenie siďż˝ z tďż˝ sytuacjďż˝? W takich momentach brakuje mi pokory i rodzi siďż˝ gwaďż˝towny, rozpaczliwy bunt. Ale trudno, to nie czas na uďż˝alanie siďż˝ nad swoim losem, muszďż˝ byďż˝ silna. Po prostu tym razem odďż˝oďż˝ďż˝ planowanie na inny dzieďż˝. Wďż˝ďż˝czam radio, ďż˝eby nie usnďż˝ďż˝. Za gďż˝oďż˝no - zaďż˝oďż˝ďż˝ sďż˝uchawki. Wsďż˝uchujďż˝ siďż˝ w tekst lecďż˝cej akurat piosenki. Agnieszka Chyliďż˝ska ďż˝piewa swoje: "Kiedy powiem sobie doďż˝ďż˝? Chociaďż˝ wiem, ďż˝e to juďż˝ niedďż˝ugo...". O, nie. Nie mogďż˝ tego sďż˝uchaďż˝. Wszystko dookoďż˝a przypomina mi o moim poďż˝oďż˝eniu, ktďż˝re czasem wydaje siďż˝ beznadziejne. Czy to jest to, co psychologowie nazywajďż˝ obsesjďż˝?

Moje powieki stajďż˝ siďż˝ coraz ciďż˝sze. Cďż˝, to chyba znak, ďż˝e myďż˝lenie trzeba zostawiďż˝ na kiedy indziej. Zresztďż˝ i tak zaraz siďż˝ obudzi mama, zacznie krzďż˝taďż˝ po kuchni i zabije mďż˝j melancholijny, refleksyjny nastrďż˝j. Ale wpadam na ďż˝wietny pomysďż˝ - jutro napiszďż˝ do niego list. Wytďż˝umaczďż˝ w nim wszystko, co myďż˝lďż˝ i co czujďż˝. Bďż˝dďż˝ odwaďż˝na, szczera i dorosďż˝a. Wybaczďż˝ mu wszystko. On mnie zrozumie, przeprosi i bďż˝dziemy siďż˝ bardzo kochaďż˝. Znowu stanďż˝ siďż˝ jego maďż˝ďż˝ ksiďż˝niczkďż˝. Usiďż˝dďż˝ mu na kolanach, tak jak kiedyďż˝ i bďż˝dďż˝ siďż˝ bawiďż˝a jego kruczoczarnymi wďż˝sami. Przyniosďż˝ teďż˝ ksiďż˝ďż˝kďż˝ o kulturze Majďż˝w. Ale to dopiero jutro... Dziďż˝ muszďż˝ odespaďż˝ wszystkie smutki. Choďż˝ za dwie godziny pobudka...