IT-SELF Małgorzata Osipczuk, www.it-self.pl, www.terapia-par-wroclaw.com

Portal Pomocy Psychologicznej

E-book
Psychoterapia po ludzku

Stowarzyszenie INTRO

E-book
E-pomoc
Psychologiczna pomoc w Internecie
teoria i praktyka

Stowarzyszenie INTRO

Programy pomocy

Artykuďż˝y

Niedziela 12 stycznia 2020

Dziecko zagubione we mgle

ďż˝rďż˝dďż˝o: www.psychotekst.pl

Koszmar ďż˝ycia w rodzinie alkoholowej przeďż˝laduje mnie do dziďż˝. Jest jak wampir, ktďż˝ry wysysa caďż˝e ďż˝ycie. Trzyma mocno. Zbiera obfity plon. Nie umiem czuďż˝, kochaďż˝, ďż˝yďż˝. Czym jest miďż˝oďż˝ďż˝? Pasmem cierpienia, wykorzystania, zdradzonych nadziei. A ďż˝ycie? Udrďż˝kďż˝.

Odegraďż˝am trudnďż˝ rolďż˝ w tragedii , do ktďż˝rej scenariusz jest autorstwa mojego ojca. Jako maďż˝a dziewczynka staďż˝am siďż˝ cichym wojownikiem, obroďż˝cďż˝ wďż˝asnego ďż˝ycia. Przywdziaďż˝am szczelny pancerz.

On mnie chroniďż˝. Zamykaďż˝ serce, bym nie czuďż˝a strachu, wstydu, samotnoďż˝ci. Uszy, bym nie sďż˝yszaďż˝a kaleczďż˝cych sďż˝ďż˝w. I tak wzrastaďż˝am, stopniowo coraz bardziej odgradzajďż˝c siďż˝ od ďż˝wiata.

Trudno teraz przywrďż˝ciďż˝ obrazy z dzieciďż˝stwa. Mďż˝j umysďż˝ jest spokojny, ale ciaďż˝o drďż˝y. Jeszcze nie pozwalam sobie na emocje. Czasem wydaje mi siďż˝, ďż˝e nic nie pamiďż˝tam, jakby ktoďż˝ wymazaďż˝ ten okres z mojego ďż˝ycia. Moďż˝e dlatego, ďż˝e scenariusz co dzieďż˝ byďż˝ ten sam?

...mama stoi w oknie. Atmosfera gniewu i grozy narasta coraz bardziej. Jest teďż˝ nadzieja, ďż˝e dziďż˝, ten jeden raz bďż˝dzie "w porzďż˝dku". Ale jak zwykle czar pryska. Wchodzi On, niby zdyszany ciďż˝kďż˝ pracďż˝, ktďż˝ra ma Go usprawiedliwiďż˝. Sďż˝yszďż˝ przeraďż˝liwe krzyki i uderzenia piďż˝ci. Siedzďż˝ w pokoju i staram siďż˝ nic nie czuďż˝. Nigdy nie pďż˝akaďż˝am. Udawaďż˝am, ďż˝e mnie nie ma.

Nie musiaďż˝ byďż˝ "zalany w trupa", ale po spojrzeniu, wyrazie twarzy wiedziaďż˝am, ďż˝e piďż˝. Czujnie obserwowaďż˝am kaďż˝dy ruch, ale jakby z daleka. Do dziďż˝ sďż˝yszďż˝ dďż˝wiďż˝k odkrďż˝canej butelki w pokoju obok. Jesteďż˝my sami. Tylko Wďż˝dka, On i ja. Kaďż˝dy dďż˝wiďż˝k przeďż˝ykanej wďż˝dki brzďż˝czy nieprzyjemnie w moich uszach. Bojďż˝ siďż˝. Czujďż˝ ogromny gniew, bunt, ale jakaďż˝ obezwďż˝adniajďż˝ca siďż˝a kaďż˝e mi zostaďż˝ na miejscu. Milczeniem uďż˝mierzyďż˝ jego poczucie winy, podtrzymaďż˝ iluzjďż˝ normalnej rodziny. Nie jestem w stanie wejďż˝ďż˝ i powiedzieďż˝: "jestem tu wszystko sďż˝yszďż˝, wiem i widzďż˝." Tyle razy prďż˝bowaďż˝am. Nie mogďż˝am.

Krzyki, wyzwiska, groďż˝by na zawsze zamieszkaďż˝y w mojej gďż˝owie. I tak obecnie podczas kďż˝ďż˝tni powtarzam zachowania rodzicďż˝w, intonacjďż˝ gďż˝osu, argumenty, nawet te same sďż˝owa. Przeraďż˝a mnie to.

Niczego nie mogďż˝am byďż˝ pewna. Czy bďż˝dzie trzeďż˝wy czy nie? Wrďż˝ci, czy nie? Co zrobi mama? Wyprowadzi siďż˝? Ucieknie? Zostawi mnie? Rozpaczliwie szukaďż˝yďż˝my pomocy, sposobu na to, aby tylko nie piďż˝. To byďż˝ jedyny cel, sens wszystkiego, wybawienie. Wiele byďż˝o obietnic. Stale byďż˝am zdradzana, okďż˝amywana. To bardzo bolaďż˝o. Potem juďż˝ nic nie czuďż˝am. Tak byďż˝o ďż˝atwiej przetrwaďż˝. Wiďż˝c przestaďż˝am ufaďż˝ komukolwiek, wierzyďż˝ w cokolwiek. Bo po co, kiedy wszystko ma swojďż˝ drugďż˝, ciemnďż˝ stronďż˝. Wszďż˝dzie kryje siďż˝ bďż˝l i cierpienie.

Nie umiem ďż˝yďż˝ tu i teraz, i czerpaďż˝ radoďż˝ci z chwili obecnej. Jestem uwiďż˝ziona w przeszďż˝oďż˝ci lub uciekam w marzenia. Gdzie siďż˝ podziaďż˝a moja radoďż˝ďż˝, ktďż˝ra kiedyďż˝ przepeďż˝niaďż˝a caďż˝ďż˝ duszďż˝? Jak odetchnďż˝ďż˝ peďż˝nďż˝ piersiďż˝ bez przygniatajďż˝cego uczucia smutku? Kiedy uwolniďż˝ siďż˝ z kajdan przeszďż˝oďż˝ci, ktďż˝re ograniczajďż˝ moje ruchy, myďż˝li i sďż˝owa? Chcďż˝ byďż˝ wolna!

"Uwierz w siebie"- mďż˝wiďż˝. Tylko jak? Skoro moje poczucie wartoďż˝ci juďż˝ dawno On wdeptaďż˝ gďż˝ďż˝boko w ziemiďż˝. ďż˝atwo ulegam, nie walczďż˝ o swoje. Przecieďż˝ kaďż˝dy ma racjďż˝ - tylko nie ja. Bojďż˝ siďż˝ odezwaďż˝. Nie potrafiďż˝ pozbyďż˝ siďż˝ przeďż˝wiadczenia, ďż˝e wszyscy dokoďż˝a oceniajďż˝ mnie. To ta ciďż˝gďż˝a potrzeba akceptacji i lďż˝k przed odrzuceniem kaďż˝ďż˝ w kaďż˝dej sekundzie mojego ďż˝ycia kontrolowaďż˝ wszystkie moje ruchy. Muszďż˝ analizowaďż˝ sďż˝owa, gesty, mimikďż˝ twarzy, intonacjďż˝ gďż˝osu obcych. Przecieďż˝ za tym wszystkim mogďż˝ kryďż˝ siďż˝ znaki, ktďż˝re pokazujďż˝, ďż˝e nie jestem nic warta, ktoďż˝ znďż˝w kďż˝amie, jestem negatywnie odbierana. To jakaďż˝ farsa! Ale ufam tej nieznanej masie ludzi, to ona ustanawia mojďż˝ godnoďż˝ďż˝ i poczucie wartoďż˝ci. Pewnie dlatego tak nie znoszďż˝ krytyki. Ona godzi we mnie, niszczy. Jak podmuch silnego wiatru rozwiewa domek z kart, caďż˝e moje JA, zaleďż˝ne od przychylnych spojrzeďż˝, a nie zbudowane na solidnych fundamentach, ktďż˝re ustanowiďż˝yby silnďż˝ strukturďż˝ osobowoďż˝ci. Czasem wydaje mi siďż˝, ďż˝e jestem jak chorďż˝giewka, ktďż˝rej wiatr wyznacza kierunek, albo pionek, ktďż˝remu kaďż˝dy moďż˝e przykleiďż˝, co chce: smutek, uďż˝miech, wďż˝asne zdanie. Kaďż˝da opinia o mnie moďż˝e mnie podnieďż˝ďż˝ lub pogrďż˝ďż˝yďż˝ na dďż˝ugo.

I jeszcze ta przeszywajďż˝ca samotnoďż˝ďż˝. "Samotnoďż˝ďż˝ to taka straszna trwoga, ogrania mnie, przenika mnie", ďż˝piewaďż˝ kiedyďż˝ wokalista Dďż˝emu - Ryszard Riedel. Bardzo trafnie okreďż˝liďż˝ to jedno z dominujďż˝cych uczuďż˝, ktďż˝re przeďż˝laduje wiele Dorosďż˝ych Dzieci Alkoholikďż˝w. Samotna i bezdomna. Nigdzie nie ma mojego domu, nie mam wďż˝asnego miejsca. Jednoczeďż˝nie pragnďż˝ przynaleďż˝eďż˝ i nie potrafiďż˝ siďż˝ na to zgodziďż˝. Jakbym byďż˝a zamkniďż˝ta w szklanej kuli bez kontaktu z rzeczywistoďż˝ciďż˝, biernym obserwatorem zdarzeďż˝. Otaczajďż˝ mnie ludzie, sďż˝ tu obok mnie, a ja nie potrafiďż˝ ich dotknďż˝ďż˝. Odrzucam. Pragnďż˝ i nienawidzďż˝. ďż˝aknďż˝ przyjaďż˝ni, znajomoďż˝ci, zwiďż˝zkďż˝w, ale nie chcďż˝ ich, bojďż˝ siďż˝, nie potrafiďż˝ ich utrzymaďż˝. Wiem, ďż˝e i tak siďż˝ skoďż˝czďż˝, nie ma szczďż˝liwych zakoďż˝czeďż˝, wiďż˝c po co rozpoczynaďż˝? Raniďż˝ siebie i innych?

Czasem zastanawiam siďż˝, czy w ogďż˝le umiem kochaďż˝. Co to za uczucie? Jak je rozpoznaďż˝? Chciaďż˝abym podarowaďż˝ tej drugiej osobie coďż˝ wiďż˝cej niďż˝ kilka uďż˝miechďż˝w, caďż˝usďż˝w, dobrych sďż˝ďż˝w… Ale kiedy chcďż˝ siďż˝ otworzyďż˝, czujďż˝ strasznďż˝ pustkďż˝. Wydaje mi siďż˝, ďż˝e nic nie czujďż˝. Zawsze polegam, gdy przychodzďż˝ chwile szczeroďż˝ci. Potrafiďż˝ siďż˝ zamroziďż˝. Nie czuďż˝. Gubiďż˝ siďż˝ w swoich myďż˝lach, jednoczeďż˝nie niczego nie pragnďż˝ bardziej, niďż˝ miďż˝oďż˝ci mojego Kochanego.

Tak. Przerosďż˝o mnie ďż˝ycie. Ale jeszcze go nie przegraďż˝am. Czujďż˝, ďż˝e moďż˝e byďż˝ inaczej. Jestem gotowa do walki i chcďż˝ jďż˝ podjďż˝ďż˝. Mam duďż˝o nadziei, ona pozwala mi byďż˝ i nie zatraciďż˝ siďż˝ w obďż˝ďż˝dzie wďż˝asnych myďż˝li. Obecnie jestem na terapii DDA i powoli zauwaďż˝am zmianďż˝. Zaczynam rozumieďż˝, dostrzegaďż˝ swoje chore mechanizmy, ktďż˝rych skrupulatnie uczyďż˝am siďż˝ latami. To one pozwalaďż˝y mi przetrwaďż˝ dzieciďż˝stwo w piekle domu rodzinnego, to one rďż˝wnieďż˝ rujnujďż˝ ďż˝ycie dorosďż˝e. Uczďż˝ siďż˝ je rozpoznawaďż˝ i hamowaďż˝, zmieniaďż˝, walczďż˝ o siebie, o swojďż˝ toďż˝samoďż˝ďż˝, ktďż˝rďż˝ dawno temu mi odebrano. Wierzďż˝, ďż˝e siďż˝ uda! Mocno wierzďż˝!