IT-SELF Małgorzata Osipczuk, www.it-self.pl, www.terapia-par-wroclaw.com

Portal Pomocy Psychologicznej

E-book
Psychoterapia po ludzku

Stowarzyszenie INTRO

E-book
E-pomoc
Psychologiczna pomoc w Internecie
teoria i praktyka

Stowarzyszenie INTRO

Programy pomocy

Artykuďż˝y

Niedziela 12 stycznia 2020

Kaleczďż˝ ciaďż˝o ďż˝eby duszďż˝ mniej bolaďż˝o...

ďż˝rďż˝dďż˝o: www.psychotekst.pl

Asia. Samotnoďż˝ďż˝.

Asia. 27 lat. Drobna blondynka. Wrďż˝cz eteryczna. Wyglďż˝da na oddzielonďż˝ od ďż˝wiata jakďż˝ďż˝ niewidzialnďż˝, ale wyraďż˝nie wyczuwalnďż˝ barierďż˝. Jakby tworzyďż˝a wokďż˝ siebie swoistďż˝ strefďż˝ bezpieczeďż˝stwa. Mďż˝wi, ďż˝e kontakty z innymi tak wiele razy jďż˝ zraniďż˝y, ďż˝e woli nie ryzykowaďż˝. Ale samotnoďż˝ďż˝ doskwiera. Choďż˝ - o ironio - jest jej jedynym wiernym towarzyszem. Stale i nieprzerwanie obecnym w jej ďż˝yciu. W przeciwieďż˝stwie do ludzi, ktďż˝rzy przychodzďż˝ i odchodzďż˝, pojawiajďż˝ siďż˝ i znikajďż˝, nigdy nie zagrzewajďż˝ miejsca na dďż˝uďż˝ej.

Wspomina, ďż˝e zaczďż˝o siďż˝ w dzieciďż˝stwie. ďż˝mieje siďż˝ smutno, ďż˝e to takie stereotypowe. Opowiada o "niby normalnym domu", w ktďż˝rym nie brakowaďż˝o niczego oprďż˝cz ciepďż˝a. Oprďż˝cz poczucia bycia nawet nie kochanym, ale choďż˝ zauwaďż˝anym. Tak naprawdďż˝. W caďż˝ej swojej istocie. Wspomina, ďż˝e kiedyďż˝ prďż˝bowaďż˝a siďż˝ buntowaďż˝, krzyczeďż˝, coďż˝ udowadniaďż˝. Chciaďż˝a gďż˝oďż˝no i w zauwaďż˝alny dla rodzicďż˝w sposďż˝b zaznaczyďż˝ swojďż˝ egzystencjďż˝. Pokazaďż˝, ďż˝e istnieje. Nie podziaďż˝aďż˝o. Stwierdziďż˝a, ďż˝e nie warto siďż˝ staraďż˝, mďż˝czyďż˝. Wycofaďż˝a siďż˝ zrezygnowana. Zamknďż˝a siďż˝ w czterech ďż˝cianach swojego pokoju.

Pod koniec liceum poznaďż˝a chďż˝opaka. Nie potrafiďż˝a uwierzyďż˝ w swoje szczďż˝cie. Kiedy w koďż˝cu jej obawy, ďż˝e odejdzie, zostawi, porzuci, przejrzy na oczy ucichďż˝y i tylko tliďż˝y siďż˝ niewyraďż˝nie gdzieďż˝ w zakamarkach duszy - staďż˝o siďż˝! Zdradziďż˝. Nawet nie przepraszaďż˝. Wtedy sprďż˝bowaďż˝a po raz pierwszy. Widok jej intensywnego koloru, jej zapach dziaďż˝aďż˝ niemal odurzajďż˝co. Krew. Sďż˝yszaďż˝a jak kapie. Jej jednostajny dďż˝wiďż˝k koiďż˝. Bďż˝l fizyczny byďż˝ bodďż˝cem, ktďż˝rego potrzebowaďż˝a. Byďż˝ czymďż˝ tak wyrazistym w jej mdďż˝ym i straconym ďż˝yciu. Pozwalaďż˝ zapomnieďż˝ jak boli zdrada i samotnoďż˝ďż˝. Z czasem nacinanie skďż˝ry byďż˝o juďż˝ niezbďż˝dne. Jak powietrze. Jak tlen. Jak woda. Staďż˝o siďż˝ jedynym sposobem na ďż˝ycie. Jedynym, ktďż˝ry potrafiďż˝a realizowaďż˝. Czymďż˝ co pozwala funkcjonowaďż˝, pracowaďż˝, jeďż˝ďż˝ i spaďż˝.

Psycholog? - A po co psycholog? Tak jest dobrze. Tak jest bezpiecznie. Nie chce ryzykowaďż˝ utraty wďż˝tďż˝ej rďż˝wnowagi. Nie trzeba niczego zmieniaďż˝.

Lilka. Perfekcja.

Widzďż˝ bardzo atrakcyjnďż˝ dziewczynďż˝. Sďż˝yszďż˝ jej pewny, dďż˝wiďż˝czny gďż˝os. Zazdroszczďż˝ jej peďż˝nych, kobiecych ksztaďż˝tďż˝w, piďż˝knych dďż˝oni i zachmurzonych oczu. Nawet imiďż˝ ma wyjďż˝tkowe. Lila. Lilka. Studentka prawa. Jedna z najlepszych na roku, choďż˝ pewnie obraziďż˝aby siďż˝, gdyby to przeczytaďż˝a, dlatego napiszďż˝ - najlepsza na roku.

Zawsze i we wszystkim byďż˝a ďż˝wietna. Twierdzi, ďż˝e to rodzinne. W jej domu albo byďż˝o siďż˝ najlepszym, albo byďż˝o siďż˝ nikim. Trzeba przecieďż˝ zasďż˝uďż˝yďż˝ na uznanie. Na miďż˝oďż˝ďż˝. Od kiedy pamiďż˝ta byďż˝a prymuskďż˝. Wygrywaďż˝a wszelkie moďż˝liwe konkursy. Trenowaďż˝a szermierkďż˝, uczyďż˝a siďż˝ jďż˝zykďż˝w. Ledwo znajdowaďż˝a czas dla znajomych.

Pamiďż˝ta jedno zdarzenie. Dla niej decydujďż˝ce. Mďż˝wi, ďż˝e to byďż˝o jak zderzenie siďż˝ ze ďż˝cianďż˝. ďż˝ciana pozostaďż˝a nienaruszona, a ona skoďż˝czyďż˝a caďż˝a poobijana. Wrďż˝ciďż˝a do domu po olimpiadzie z historii. Byďż˝a z siebie dumna. Powiedziaďż˝a tacie, ďż˝e zajďż˝a drugie miejsce. Czekaďż˝a na gratulacje. Ojciec po chwili milczenia powiedziaďż˝ powaďż˝nie - Drugie? Ale dlaczego nie pierwsze? Koniec rozmowy. Poczuďż˝a siďż˝ tak, jakby ktoďż˝ jďż˝ spoliczkowaďż˝. Od tego momentu wiedziaďż˝a, ďż˝e nie moďż˝e siďż˝ zadowalaďż˝ byle czym. Stwierdziďż˝a, ďż˝e musi siďż˝ ukaraďż˝. Ostra dieta. Nie jedzenie okazaďż˝o siďż˝ jednak zďż˝ym pomysďż˝em, bo nie miaďż˝a na nic siďż˝y. Postanowiďż˝a siďż˝ pilnowaďż˝. Nie nawaliďż˝ wiďż˝cej. Zawsze wygrywaďż˝. Udawaďż˝o siďż˝. Do pewnego momentu...

Na liďż˝cie przyjďż˝ďż˝ na studia nie byďż˝a pierwsza. Dokďż˝adnie pamiďż˝ta swoje nazwisko obok numeru 6. Szok. Wstyd. Skurcz w dole brzucha. Byďż˝a na siebie wďż˝ciekďż˝a. Miaďż˝a ochotďż˝ krzyczeďż˝. Nie cieszyďż˝a siďż˝ z przyjďż˝cia na wymarzone studia, bo jak tu siďż˝ cieszyďż˝? Poraďż˝ka. Gorďż˝czkowo zastanawiaďż˝a siďż˝ jakďż˝ karďż˝ sobie wymierzyďż˝. Nie mogďż˝o to byďż˝ byle co - jakieďż˝ dziecinne nie jedzenie czy nie pďż˝jďż˝cie do kina. Wieczorem siedzďż˝c w ďż˝azience znalazďż˝a noďż˝yczki. Podďż˝ďż˝yďż˝a za impulsem. Mďż˝wi, ďż˝e piekďż˝cy bďż˝l pďż˝ynďż˝cy z ciďż˝tych ud byďż˝ tym, czego szukaďż˝a. Zapďż˝atďż˝ za gďż˝upotďż˝. Za wstyd, ktďż˝rego sobie narobiďż˝a. Przynosiďż˝ ulgďż˝. Byďż˝ wspďż˝mierny do jej winy. Zadowoliďż˝a siďż˝ takim rozwiďż˝zaniem. Do dziďż˝ powtarza nacinanie za kaďż˝dym razem, gdy uzna, ďż˝e poniosďż˝a klďż˝skďż˝. Blizny przypominajďż˝ jej, ďż˝e musi siďż˝ stale pilnowaďż˝. Nieustannie byďż˝ gotowa, najlepsza.

Czy ktoďż˝ jďż˝ kocha, docenia? Nie. Na razie nie ma jeszcze za co. Najpierw musi przecieďż˝ coďż˝ osiďż˝gnďż˝ďż˝.

Ada. Nienawiďż˝ďż˝.

Dziewczyna, z ktďż˝rďż˝ rozmawiam ma bardzo smutne oczy. Mimo to stale siďż˝ uďż˝miecha i sprawia wraďż˝enie zadowolonej. Ma racjďż˝ - ďż˝wietnie umie robiďż˝ dobrďż˝ minďż˝ do zďż˝ej gry. Mďż˝wi, ďż˝e od dziecka siďż˝ w tym specjalizuje. Jedna z niewielu rzeczy, za ktďż˝re mogďż˝aby dostaďż˝ medal. Ada jest atrakcyjna. Starannie ubrana. Nosi sztuczne paznokcie, bo naturalne gryzďż˝a do krwi. Inne rany sďż˝ na szczďż˝cie zakryte ubraniem. Na szczďż˝cie, bo pozory to przecieďż˝ podstawa.

Jej ojciec zmarďż˝, gdy byďż˝a maďż˝ďż˝ dziewczynkďż˝. Matka byďż˝a wiecznie zapracowana. Kochaďż˝a cďż˝rkďż˝, ale nie miaďż˝a czasu tego okazywaďż˝. Ada jest pod wraďż˝eniem urody mamy. Mďż˝wi, ďż˝e byďż˝a i nadal jest piďż˝kna. Poza tym wszystko co robi wychodzi jej doskonale. No moďż˝e poza Adďż˝, ale to juďż˝ Ady wina. Czy rozmawia z matkďż˝? Rozmawia - o uczelni, o pogodzie, o znajomych i o programie telewizyjnym. O sobie czasami teďż˝. Ale nie o prawdziwej sobie. Nie chce raniďż˝ matki tym, jakďż˝ jest naprawdďż˝. Matka nadal nie ma na to czasu. A ďż˝e jej dziecko nie wyszďż˝o - tym Ada nie chce jej obarczaďż˝.

Po chwili mďż˝wienia o niczym, po kilkuminutowym zagadywaniu ciszy Ada mďż˝wi - nienawidzďż˝ siebie. Widzi zdziwienie w moich oczach. Jakby chcďż˝c zaradziďż˝ mojemu niedowierzaniu zaczyna opowiadaďż˝. Robi to szybko i zapalczywie. Nienawidzi siebie od zawsze. Od kiedy pamiďż˝ta. Swojego okropnego ciaďż˝a. Swojego obrzydliwego brzucha. Tego, ďż˝e jest taka gďż˝upia. Taka pospolita w porďż˝wnaniu do doskonaďż˝ej matki. Musi udawaďż˝, ďż˝e jest w porzďż˝dku. W koďż˝cu nie chce przynieďż˝ďż˝ matce wstydu. Ale w zaciszu swoich czterech ďż˝cian nie moďż˝e siebie znieďż˝ďż˝. Nie moďż˝e byďż˝ sama ze sobďż˝. Nie pamiďż˝ta juďż˝ kiedy pociďż˝a siďż˝ po raz pierwszy. Wie natomiast, ďż˝e byďż˝a wtedy z siebie dumna. Po raz pierwszy w ďż˝yciu. Odwaďż˝yďż˝a siďż˝ - mimo bďż˝lu - zrobiďż˝ ze sobďż˝ porzďż˝dek. Daďż˝a sobie to, na co zasďż˝ugiwaďż˝a.

Dziďż˝ jej ciaďż˝o pokryte jest bliznami. Ramiona, przedramiona, brzuch, uda. Niedawno zobaczyďż˝ to pewien chďż˝opak. Wymyďż˝liďż˝a jakďż˝ďż˝ historyjkďż˝ o chorobie z dzieciďż˝stwa. Uwierzyďż˝. Chciaďż˝ uwierzyďż˝. Wie, ďż˝e nie powinna nikogo dopuszczaďż˝ blisko siebie. Ten chďż˝opak byďż˝ wyjďż˝tkiem. Tylko jednorazowym. To siďż˝ juďż˝ nie powtďż˝rzy. Dlaczego nie moďż˝e byďż˝ z kimďż˝ blisko? Bo prďż˝dzej czy pďż˝niej wyjdzie na jaw, jaka jest beznadziejna. Oszczďż˝dza czas.

Byďż˝a kiedyďż˝ u psychologa. Ten przeraďż˝ony jej bliznami zaczďż˝ďż˝ coďż˝ krzyczeďż˝. ďż˝e jak tak moďż˝e, dlaczego i po co? Czy oszalaďż˝a? Twierdzi, ďż˝e ta jedna wizyta na razie jej wystarczy.

Czego jej ďż˝yczyďż˝? Jak najmniej czasu z samďż˝ sobďż˝.

Sďż˝yszďż˝ stukot jej obcasďż˝w gdy odchodzi. Nawet ten dďż˝wiďż˝k w jej wykonaniu wydaje mi siďż˝ bezgranicznie smutny...

Samookaleczanie siďż˝ wcale nie jest problemem odlegďż˝ym i rzadko spotykanym. Dotyczy aďż˝ okoďż˝o 5% spoďż˝ecznoďż˝ci studenckiej, a w szkoďż˝ach gimnazjalnych czy ponadgimnazjalnych moďż˝na siďż˝ z nim zetknďż˝ďż˝ jeszcze czďż˝ciej. Mimo to, uszkadzanie wďż˝asnego ciaďż˝a jest tematem tabu, a w takiej sytuacji jeszcze trudniej poprosiďż˝ o pomoc.

Przyczyny samookaleczeďż˝ sďż˝ rďż˝ne. Ci, ktďż˝rzy to robiďż˝ podajďż˝ rďż˝ne powody - ďż˝eby poradziďż˝ sobie z negatywnymi emocjami, ďż˝eby uzyskaďż˝ zďż˝udzenie poczucia kontroli nad wďż˝asnym ďż˝yciem, ďż˝eby wciďż˝ďż˝ na nowo przeďż˝ywaďż˝ cierpienie zwiďż˝zane pierwotnie z innym urazem czy ďż˝eby ukaraďż˝ siďż˝ za jakieďż˝ przewinienia. Najwaďż˝niejsze jest jednak to, ďż˝e wystďż˝powanie opisywanych tu zachowaďż˝ zawsze wiďż˝ďż˝e siďż˝ ogromnym cierpieniem i bďż˝lem - nie tylko fizycznym, ale przede wszystkim psychicznym. Wyobraďż˝ sobie, jak bardzo trzeba sobďż˝ pogardzaďż˝, nie lubiďż˝ siebie, wrďż˝cz nienawidziďż˝ i jak samotnym i opuszczonym siďż˝ czuďż˝, ďż˝eby posunďż˝ďż˝ siďż˝ do kaleczenia wďż˝asnego ciaďż˝a. Ciaďż˝o zaczyna wtedy przypominaďż˝ poranionďż˝ duszďż˝.

Przy pomocy powyďż˝szych opowiadaďż˝ chciaďż˝am pokazaďż˝, ďż˝e problem samookaleczania dotykaďż˝ moďż˝e bardzo rďż˝nych osďż˝b, ktďż˝re, jak mogďż˝oby siďż˝ wydawaďż˝, w codziennym ďż˝yciu funkcjonujďż˝ dobrze, a nawet bardzo dobrze. Uczďż˝ siďż˝, pracujďż˝, spotykajďż˝ ze znajomymi, cieszďż˝ i wzruszajďż˝. Nie jest to jest jednak ani caďż˝a, ani jedyna prawda o tych osobach. Pod zewnďż˝trznďż˝ powďż˝okďż˝, ktďż˝rďż˝ tutaj jest ubranie, kryje siďż˝ inna, smutna prawda.