IT-SELF Małgorzata Osipczuk, www.it-self.pl, www.terapia-par-wroclaw.com

Portal Pomocy Psychologicznej

E-book
Psychoterapia po ludzku

Stowarzyszenie INTRO

E-book
E-pomoc
Psychologiczna pomoc w Internecie
teoria i praktyka

Stowarzyszenie INTRO

Programy pomocy

Artykuďż˝y

Niedziela 12 stycznia 2020

Wcale nie jestem zbyt chuda!

ďż˝rďż˝dďż˝o: www.psychotekst.pl

Byďż˝ moďż˝e i ty powtarzasz to sobie lub innym. A moďż˝e ktoďż˝ z bliskich Ci osďż˝b ostatnio bardzo schudďż˝, zmieniďż˝ siďż˝ nie do poznania tak fizycznie jak i z zachowania - i choďż˝ bardzo chcesz pomďż˝c, twoje starania spotykajďż˝ siďż˝ z odrzuceniem i zďż˝oďż˝ciďż˝, a sďż˝owa z zaprzeczeniem. Prawdopodobnie jesteďż˝ zagubiony, nie wiesz co siďż˝ dzieje i co moďż˝esz jeszcze zrobiďż˝.

Anoreksja jest dla wielu ludzi strasznďż˝ chorobďż˝. Nie potrafiďż˝ zrozumieďż˝ jak moďż˝na doprowadziďż˝ siebie do stanu totalnego wycieďż˝czenia, a czďż˝sto takďż˝e na granicďż˝ ďż˝mierci. Bliscy osďż˝b chorych nie wiedzďż˝ jak siďż˝ zachowaďż˝, co robiďż˝ i jak pomďż˝c.

Ja teďż˝, jeszcze przed chorobďż˝, nie potrafiďż˝am nawet wyobraziďż˝ sobie jak osoba chora na anoreksjďż˝ na niďż˝ zapada i siďż˝ w niej utrzymuje. Lubiďż˝am jeďż˝ďż˝, jak kaďż˝dy, i myďż˝l o tym, ďż˝eby odmawiaďż˝ sobie tej przyjemnoďż˝ci byďż˝a niewyobraďż˝alna.

Ale kiedy zaczďż˝y do mnie dochodziďż˝ myďż˝li, ďż˝e moďż˝e jednak mam jakiďż˝ problem z jedzeniem, straciďż˝am 30 kilogramďż˝w od pierwotnej wagi, nie wiedziaďż˝am co siďż˝ ze mnďż˝ dzieje, byďż˝am ciďż˝gle zmďż˝czona i rozdraďż˝niona, ale nie od razu ďż˝ďż˝czyďż˝am to z tym, ďż˝e moja dzienna racja ďż˝ywieniowa to parďż˝ kromek chrupkiego pieczywa, saďż˝atka na obiad i jabďż˝ko na kolacjďż˝. A i tak uwaďż˝aďż˝am, ďż˝e to za duďż˝o.

Nie zauwaďż˝yďż˝am momentu, w ktďż˝rym moje zachowania ďż˝ywieniowe przyjďż˝y takďż˝ drastycznďż˝ formďż˝. Teraz wiem, ďż˝e to byďż˝o nie do uchwycenia. Ograniczaďż˝am iloďż˝ďż˝ swojego jedzenia, ale jednoczeďż˝nie utrzymywaďż˝am w samej sobie pewnoďż˝ďż˝, ďż˝e nie robiďż˝ nic zďż˝ego. A nawet, ďż˝e robiďż˝ dobrze, bo przecieďż˝ mniej jem. Co wiďż˝cej, odsunďż˝am siďż˝ trochďż˝ od znajomych, przecieďż˝ wiedziaďż˝am lepiej, ďż˝e ze mnďż˝ jest wszystko w porzďż˝dku. Zaczďż˝am myďż˝leďż˝ o innych ze zďż˝oďż˝ciďż˝, bo nie rozumiejďż˝, ďż˝e nic zďż˝ego nie robiďż˝. I czuďż˝am siďż˝ lepsza. Lepsza, bo potrafiďż˝am narzuciďż˝ sobie reďż˝im. Potrafiďż˝am go utrzymaďż˝. A skoro nikt mnie nie rozumiaďż˝, to zaczďż˝am ukrywaďż˝ to, co robiďż˝ i ile jem.

Kiedy ktoďż˝ pytaďż˝ mnie, jak to siďż˝ staďż˝o, ďż˝e schudďż˝am, mďż˝wiďż˝am, ďż˝e po prostu mniej jem. Tak byďż˝o na poczďż˝tku. Jadďż˝am to samo co inni, tylko mniej. Tak sobie to tďż˝umaczyďż˝am. Tymczasem szybko zaczďż˝am jeďż˝ďż˝ zupeďż˝nie co innego, zupeďż˝nie sama, wedďż˝ug mi tylko znanych wytycznych. Nie tknďż˝abym juďż˝ czegoďż˝, w czym mogďż˝a byďż˝ choďż˝ kapka tďż˝uszczu czy cukru. Doszďż˝o do tego, ďż˝e z czasem nie mogďż˝am juďż˝ nawet zjeďż˝ďż˝ tego co inni, bo naprawdďż˝ ďż˝le siďż˝ po tym czuďż˝am. Mďż˝j organizm przyzwyczaiďż˝ siďż˝ do tak maďż˝ej iloďż˝ci kalorii i lekkostrawnego jedzenia, ďż˝e gdy zjadďż˝am choďż˝ trochďż˝ wiďż˝cej, czuďż˝am siďż˝ przejedzona. Poczucie winy, jakie ďż˝ďż˝czyďż˝o siďż˝ dla mnie z jedzeniem i lďż˝k przed "byciem grubďż˝" oraz czynnoďż˝ďż˝ jedzenia skutecznie odstraszaďż˝y mnie od jedzenia.

Mimo niedowagi i przeraďż˝ajďż˝cego wyglďż˝du nie przyznawaďż˝am siďż˝ nawet sama przed sobďż˝, ďż˝e tak wyglďż˝dam. Tylko to, ďż˝e tak maďż˝o jadďż˝am pozwalaďż˝o mi czuďż˝, ďż˝e cokolwiek znaczďż˝, utrzymaďż˝ iluzjďż˝ wďż˝adzy nad sobďż˝ i dobrze o sobie myďż˝leďż˝. Bez tego wszystkiego czuďż˝am siďż˝ zerem. Nie miaďż˝am dla siebie ďż˝adnej wartoďż˝ci. Dlatego teďż˝ tak kurczowo trzymaďż˝am siďż˝ choroby.

Bagatelizowaďż˝am powagďż˝ swojej sytuacji. Nie zauwaďż˝aďż˝am i wystajďż˝cych koďż˝ci, jak i wypadajďż˝cych wďż˝osďż˝w. A brak miesiďż˝czki nawet mnie cieszyďż˝, bo co w tym przyjemnego? Byďż˝o mi niemiďż˝osiernie zimno, nawet w dwďż˝ch swetrach. Sďż˝uchajďż˝c o spustoszeniach, jakie to czyni w moim organizmie, puszczaďż˝am to wszystko mimo uszu.

Moim celem byďż˝o niejako "wyzwolenie" siďż˝ od jedzenia, a staďż˝am siďż˝ jego niewolnikiem. Nie potrafiďż˝am juďż˝ o niczym innym myďż˝leďż˝. Pomimo tego, ďż˝e nie czuďż˝am gďż˝odu, to mďż˝j organizm wiedziaďż˝, jak bardzo jest wycieďż˝czony. Po gďż˝odowym ďż˝niadaniu myďż˝laďż˝am juďż˝ o tym co zjeďż˝ďż˝ na obiad, ďż˝eby tylko nie byďż˝o "tuczďż˝ce". Bo na pamiďż˝ďż˝ znaďż˝am wartoďż˝ci kaloryczne wszystkich produktďż˝w, jakie jadďż˝am i wiďż˝kszoďż˝ci tych, ktďż˝rych nie spoďż˝ywaďż˝am.

Po jakimďż˝ czasie to wszystko zaczďż˝o mi strasznie ciďż˝ďż˝yďż˝. Nie miaďż˝am na nic siďż˝y, jeďż˝ďż˝ nie chciaďż˝am, nie miaďż˝am ďż˝adnej chďż˝ci ďż˝ycia. Wtedy potrzebowaďż˝am tego, ďż˝eby ktoďż˝ zdecydowaďż˝ za mnie co robiďż˝. Nie ďż˝eby mi mďż˝wiono, jak ze mnďż˝ ďż˝le. Chciaďż˝am, ďż˝eby ktoďż˝ rozmawiaďż˝ ze mnďż˝ o zwykďż˝ych tematach, o bzdurach nawet, tylko nie o wadze. Czuďż˝am jak bardzo jestem zagubiona i zmďż˝czona. Chciaďż˝am tylko, ďż˝eby ktoďż˝ pokazaďż˝ mi drogďż˝ do wyjďż˝cia z tego. Najlepiej ďż˝atwďż˝. Takiej siďż˝ spodziewaďż˝am. Nie zdawaďż˝am sobie jeszcze sprawy, ďż˝e wyzdrowienie bďż˝dzie dďż˝uďż˝sze niďż˝ zapadniďż˝cie w chorobďż˝.

Mimo niesamowicie zďż˝ego samopoczucia ciďż˝gle byďż˝o we mnie przekonanie, ďż˝e nie mogďż˝ przytyďż˝. Psychiatra, do ktďż˝rej chodziďż˝am w zwiďż˝zku z depresjďż˝, po jakimďż˝ czasie, kiedy juďż˝ mogďż˝am w miarďż˝ logicznie myďż˝leďż˝, daďż˝a mi numer telefonu do psychologa. Nie chciaďż˝am do niego iďż˝ďż˝, poczuďż˝am siďż˝ trochďż˝ lepiej i to teďż˝ pozwoliďż˝o mi myďż˝leďż˝, ďż˝e nie jest ze mnďż˝ najgorzej i ďż˝e nie jestem chora na anoreksjďż˝. Jednak poszďż˝am, ale tylko raz, bo ciďż˝gle nie potrafiďż˝am siďż˝ przyznaďż˝ do choroby.

I nic siďż˝ nie zmieniďż˝o. Zaczďż˝am studia, spotykaďż˝am siďż˝ z nowymi znajomymi, chodziďż˝am na imprezy, ale ciďż˝gle byďż˝am przeraďż˝ajďż˝co chuda, stale myďż˝laďż˝am o jedzeniu, maďż˝o jadďż˝am, zaczďż˝am jeszcze bardziej ukrywaďż˝ swďż˝j problem, jeďż˝ďż˝ w samotnoďż˝ci. Gdzieďż˝ gďż˝ďż˝boko tliďż˝a siďż˝ we mnie iskra ďż˝wiadomoďż˝ci swojego stanu. Jednak jeszcze nie na tyle by "wziďż˝ďż˝ siďż˝ za siebie". Teraz, przypominajďż˝c sobie, ile wtedy jadďż˝am, dostajďż˝ dreszczy. To naprawdďż˝ byďż˝y gďż˝odowe porcje.

I znowu, po jakimďż˝ pďż˝ roku zaczďż˝a siďż˝ depresja i brak siďż˝. Tym razem poszďż˝am do psychologa. Juďż˝ wiedziaďż˝am, ďż˝e sama sobie nie poradzďż˝. Przez rok utrzymywaďż˝am w sobie wiarďż˝ w to, ďż˝e albo nic mi nie jest, albo sama sobie poradzďż˝. Teraz siďż˝ poddaďż˝am. Przeszkadzaďż˝y mi ciďż˝gďż˝e ponaglania, ďż˝e nic nie jem i ďż˝le wyglďż˝dam. Nic wiďż˝cej za tym nie szďż˝o, tylko wyrzuty. Doszďż˝o do mnie, ďż˝e sama muszďż˝ wziďż˝ďż˝ siďż˝ za siebie. Nikt mnie nie rozumiaďż˝, czuďż˝am siďż˝ nie jak chora, ale jak wariatka albo rozkapryszona dziewczynka. Chociaďż˝ wiem, rozumiem, ďż˝e moďż˝na tak myďż˝leďż˝, patrzďż˝c z zewnďż˝trz na to, co robiďż˝am, mďż˝wiďż˝am, jak siďż˝ zachowywaďż˝am.

Dopiero psycholog przyjďż˝ďż˝ mnie bez oceniania, bez wyrzutďż˝w. Sama dla siebie miaďż˝am ich wiele i sďż˝yszaďż˝am zewszďż˝d. I stanowcze nazywanie mojego stanu anoreksjďż˝ teďż˝ mi pomogďż˝o. Nie pozwalaďż˝o uciekaďż˝ w usprawiedliwienia na temat mojego jedzenia, ale dawaďż˝o otuchďż˝, ďż˝e skoro jestem chora, to mogďż˝ wyzdrowieďż˝. Brak skupiania siďż˝ tylko na jedzeniu teďż˝ byďż˝ pomocny. Miaďż˝am dosyďż˝ mďż˝wienia o tym, ďż˝e muszďż˝ przytyďż˝, kiedy czuďż˝am, ďż˝e to wcale nie rozwiďż˝zaďż˝oby moich problemďż˝w. O 20 kilogramďż˝w wiďż˝cej, czy o 5 kilogramďż˝w mniej - w tamtym czasie czuďż˝abym siďż˝ tak samo ďż˝le. Oczywiďż˝cie przytycie byďż˝o teďż˝ waďż˝nďż˝ sprawďż˝ - ale nie mďż˝wiliďż˝my o tym jako o celu samym w sobie, ktďż˝ry rozwiďż˝ďż˝e wszystkie problemy - lecz jak o poprawie zdrowia.

Powiďż˝zanie mojej wagi z innymi, gďż˝ďż˝bszymi problemami wtedy mnie uderzyďż˝o. Byďż˝am tak mocno zasďż˝uchana w opinie otoczenia, ďż˝e moim jedynym problemem jest chudoďż˝ďż˝ i iloďż˝ďż˝ jedzenia, ďż˝e tylko to zauwaďż˝aďż˝am. Potrzebowaďż˝am tego przekierowania, skupienia siďż˝ na czymďż˝ innym, a nie ciďż˝gle na wadze i jedzeniu. Nikt inny mi tego nie dawaďż˝, dopiero potem prďż˝bowaďż˝am uďż˝wiadomiďż˝ to innym. Powiedzieďż˝, ďż˝eby nie widzieli we mnie tylko wychudďż˝ej, gďż˝odzďż˝cej siďż˝ dziewczyny.

Zdecydowaďż˝am siďż˝ przytyďż˝ sama. Nie szďż˝o mi najlepiej, ale powoli przyzwyczajaďż˝am samďż˝ siebie do nie zwracania bacznej uwagi na kaďż˝dy kďż˝s. Dopiero po jakimďż˝ czasie zaczďż˝am odczuwaďż˝ gďż˝ďż˝d. I byďż˝o to dla mnie dziwne uczucie. Przez dďż˝ugi czas zabijaďż˝am go w sobie, a teraz, kiedy zaczďż˝am go czuďż˝ nie od razu wiedziaďż˝am co z nim "zrobiďż˝". Nie byďż˝o ďż˝atwo od poczďż˝tku nauczyďż˝ siďż˝ reagowaďż˝ na ten prosty sygnaďż˝, ktďż˝ry przez wiďż˝cej niďż˝ rok tak bardzo komplikowaďż˝am. Juďż˝ nie pamiďż˝taďż˝am, jak to zrobiďż˝, ďż˝eby gďż˝ďż˝d nie byďż˝ dla mnie staďż˝ym uczuciem, tylko sygnaďż˝em do posiďż˝ku. Podpatrywaďż˝am innych, kiedy mďż˝wili: "jestem gďż˝odny, zjadďż˝bym coďż˝" i staraďż˝am siďż˝ znowu rozpoznawaďż˝ w sobie to uczucie.

Nauczyďż˝am siďż˝ prosiďż˝ o pomoc, mďż˝wiďż˝ o tym, czego oczekujďż˝, ale teďż˝ nie przejmowaďż˝ siďż˝ opiniďż˝ innych tak bardzo. I z drugiej strony - przyjmowaďż˝ wsparcie, dyskutowaďż˝ z oczekiwaniami otoczenia, braďż˝ pod uwagďż˝ rady bliskich. Nauczyďż˝am siďż˝ znowu jeďż˝ďż˝, tak jak przedtem, bez myďż˝lenia, jak to jedzenie moďż˝e na mnie wpďż˝ynďż˝ďż˝.

Chora na anoreksje myďż˝li, ďż˝e jest wyjďż˝tkowa. Ja teďż˝ tak myďż˝laďż˝am. Dopiero teraz wiem, ďż˝e anoreksja nie czyniďż˝a mnie kimďż˝ nadzwyczajnym.