IT-SELF Małgorzata Osipczuk, www.it-self.pl, www.terapia-par-wroclaw.com

Portal Pomocy Psychologicznej

E-book
Psychoterapia po ludzku

Stowarzyszenie INTRO

E-book
E-pomoc
Psychologiczna pomoc w Internecie
teoria i praktyka

Stowarzyszenie INTRO

Programy pomocy

Artykuďż˝y

Niedziela 12 stycznia 2020

Migawki z pewnego ďż˝ycia

ďż˝rďż˝dďż˝o: www.psychotekst.pl

Jestem samodzielnďż˝ osobďż˝ niewidzacďż˝. Psychologiem. Skoďż˝czyďż˝am szkoďż˝ďż˝ muzycznďż˝. Prowadzďż˝ dom i wychowujďż˝ dziecko. Uwielbiam gotowaďż˝ i piec. Bardzo lubiďż˝ moje mieszkanie. Przywiďż˝zujďż˝ duďż˝ďż˝ wagďż˝ do jego estetyki i wystroju. Lubiďż˝ drewno na ďż˝cianach i nie tylko. Obstawiam wszystko damskimi bibelotami. Sprawia mi radoďż˝ďż˝ pielďż˝gnowanie kwiatďż˝w. Nie znoszďż˝ sztucznych. Mam psa przewodnika, ktďż˝ry rďż˝wnieďż˝ tworzy klimat tego domu.

Pracujďż˝ zawodowo jako psycholog. Waďż˝ne jest dla mnie takďż˝e jak sama wyglďż˝dam. Wiem w jakich fasonach i kolorach jest mi dobrze, a w jakich nie. Lubiďż˝ podrďż˝e i wďż˝drďż˝wki, szczegďż˝lnie po gďż˝rach, ale nie tylko. Lubiďż˝ czuďż˝ wiatr na twarzy. Interesuje mnie teatr, czasem nawet chodzďż˝ z kimďż˝ do kina.

Wszystko to jest zwyczajne i banalne. Mogďż˝oby siďż˝ skďż˝adaďż˝ na ogďż˝lnďż˝ charakterystykďż˝ bardzo wielu osďż˝b stďż˝pajďż˝cych po tej ziemi. Ale gdy dotyczy osoby niewidomej, wywoďż˝uje u bardzo wielu przedstawicieli naszego spoďż˝eczeďż˝stwa szereg mieszanych uczuďż˝: od zdziwienia, poprzez podziw, na niedowierzaniu koďż˝czďż˝c.

Jakaďż˝ kobieta pyta mnie na ulicy jak bardzo jestem nieszczďż˝liwa. Odpowiadam:

- Wcale, a wďż˝aďż˝ciwie jestem, albo czďż˝sto bywam, szczďż˝liwa.

Moja rozmďż˝wczyni oburza siďż˝. Nie chce uwierzyďż˝ upierajďż˝c siďż˝, ďż˝e na pewno jestem nieszczďż˝liwa, tylko nie chcďż˝ siďż˝ do tego przyznaďż˝. Nie jest to odosobniony przypadek. Co krok spotykam siďż˝ w naszym spoďż˝eczeďż˝stwie z takim stereotypowym myďż˝leniem.

Przez caďż˝e moje ďż˝rednio dďż˝ugie ďż˝ycie przeďż˝laduje mnie przekonanie ludzi o moim murowanym nieszczďż˝ciu.

Pracujďż˝ w kilku instytucjach. Spieszďż˝c siďż˝ z jednej pracy do drugiej zaglďż˝dam do sklepu z porcelanďż˝ w poszukiwaniu filigranowej, ksztaďż˝tnej filiďż˝anki. Jak dotďż˝d nie sprostaďż˝ moim wymaganiom nawet Rosental. Sprzedawca podaje mi jakiďż˝ ciďż˝ki kubeczek i chce go koniecznie sprzedaďż˝, zapewniajďż˝c, ďż˝e nie wypadnie mi z rďż˝ki, bo ma niezwykle wygodne uszko. Broniďż˝ siďż˝ walecznie i proszďż˝ o inny. Marudzďż˝. Pytam, kiedy bďż˝dzie nastďż˝pna dostawa. sprzedawca na to:

- Proszďż˝ zaglďż˝daďż˝, co pani ma do roboty...

No wďż˝aďż˝nie! Cďż˝ moďż˝e mieďż˝ do roboty osoba niewidoma. To wszystko z nudďż˝w wysoki sďż˝dzie!

Stojďż˝ z moim ulubionym psem przewodnikiem na przystanku. Czekam na autobus. Nagla starsza pani zwraca siďż˝ do mnie konfidencjonalnym szeptem:

- Proszďż˝ Pani, czy ten pies wie do jakiego autobusu ma wsiďż˝ďż˝ďż˝?

Znam te pytania, wiďż˝c odpowiadam cierpliwie:

- Skďż˝d ma wiedzieďż˝, przecieďż˝ nie odczyta numeru?

Na co pani z powďż˝tpiewaniem:

- Tak?! A ja czytaďż˝am, ďż˝e te psy wiedzďż˝!

Przekonaďż˝am siďż˝ juďż˝ niejednokrotnie, ďż˝e nasze spoďż˝eczeďż˝stwo przypisuje duďż˝o wiďż˝ksze moďż˝liwoďż˝ci umysďż˝owe mojemu psu, niďż˝ mnie. No bo pies widzi, a ja? Postanawiam sie broniďż˝:

- Wie pani, wbrew pozorom ja jednak trochďż˝ wiďż˝cej wiem niďż˝ mďż˝j pies!

Pani jest zdziwiona:

-Taaak?

- Dziwne, prawda? - ďż˝artujďż˝ delikatnie.

- Nooo! - pani potwierdza dziwacznoďż˝ďż˝ moich wynurzeďż˝.

Kiedyďż˝ w poďż˝piechu wsiadam do tramwaju tuďż˝ przed zamkniďż˝ciem drzwi. I sďż˝yszďż˝ wypowiedzianďż˝ forte uwagďż˝ motorniczego:

- Przecieďż˝ przednie wejďż˝cie jest dla osďż˝b uďż˝omnych!

Jak siďż˝ okazaďż˝o wsiadďż˝am ďż˝rodkowymi. Ktoďż˝ z pasaďż˝erďż˝w skomentowaďż˝ ku mojej uciesze, ďż˝e wďż˝aďż˝nie pan motorniczy wsiada zwykle tymďż˝e przednim wejďż˝ciem! A swojďż˝ drogďż˝, skďż˝d mam wiedzieďż˝, gdzie jest przednie wejďż˝cie? Przecieďż˝ tramwaju nie widzďż˝ nijak, ani w caďż˝oďż˝ci, ani po kawaďż˝ku!

Takie ďż˝adne kwiatki zdarzajďż˝ mi siďż˝ codziennie, bukietami! Zwykle spostrzega siďż˝ mnie jako niewidomďż˝, nie zaďż˝ jako osobďż˝ myďż˝lďż˝cďż˝ i czujďż˝cďż˝. Stďż˝d moja ironia. ďż˝ycie z takim codziennym bukietem wiele kosztuje i zostawia blizny. Marzďż˝ o takim dniu, kiedy przechodnie przestanďż˝ wreszcie zaďż˝amywaďż˝ rďż˝ce nad moim losem i nie bďż˝dďż˝ zadawali stale tych samych pytaďż˝ - od kiedy i dlaczego nie widzďż˝. Ja ich w koďż˝cu nie pytam przy pierwszej wymianie zdaďż˝ dlaczego sďż˝ tacy ďż˝ysi, grubi, brzydcy, albo na co chorujďż˝...