IT-SELF Małgorzata Osipczuk, www.it-self.pl, www.terapia-par-wroclaw.com

Portal Pomocy Psychologicznej

E-book
Psychoterapia po ludzku

Stowarzyszenie INTRO

E-book
E-pomoc
Psychologiczna pomoc w Internecie
teoria i praktyka

Stowarzyszenie INTRO

Programy pomocy

Artykuďż˝y

Niedziela 12 stycznia 2020

Jak moje przekonania wpďż˝ywajďż˝ na moje ďż˝ycie? SAMOSPEďż˝NIAJďż˝CA SIďż˝ PRZEPOWIEDNIA

ďż˝rďż˝dďż˝o: www.psychotekst.pl

Potem rodzice prorokowali: "nie poradzisz sobie w liceum, idďż˝ do zawodďż˝wki". "Te studia nie sďż˝ dla Ciebie, sďż˝ za trudne" i ďż˝egnaliďż˝my siďż˝ ze studiami po oblanym egzaminie na pierwszym roku. Czy oni teďż˝ znali naszďż˝ przyszďż˝oďż˝ďż˝, ci nasi rodzice?

Potem - albo nawet duďż˝o wczeďż˝niej - takďż˝e my sami widzďż˝c atrakcyjnďż˝ propozycjďż˝ szkoďż˝y, czy innych moďż˝liwoďż˝ci interesujďż˝cych nas dyscyplin, myďż˝limy: "Nie, nie poradzďż˝ sobie! Gdzie to dla mnie moďż˝liwe?", "Nie mogďż˝ podejďż˝ďż˝ do egzaminu z angielskiego - nie zdam", albo: "Nie poradzďż˝ sobie z jazdďż˝ konnďż˝ - na pewno spadnďż˝!".

Peďż˝ni obaw podejmujemy moďż˝e nawet nieďż˝miaďż˝e prďż˝by, ktďż˝re nieszczďż˝liwie koďż˝czďż˝ siďż˝ niepowodzeniem.

I co? Nastďż˝pnych juďż˝ nie podejmujemy, bo nie mamy odwagi. I nasze dzieci teďż˝ ostrzegamy troskliwie i z obawami przed wszelkimi niebezpieczeďż˝stwami ďż˝ycia. ďż˝eby nic im siďż˝ nie staďż˝o!

Tylko wciďż˝ďż˝ mamy w pamiďż˝ci te niewykorzystane szanse, albo choďż˝by poczucie niespeďż˝nienia i ďż˝alu, ďż˝e to czy tamto, nie udaďż˝o siďż˝. I oczywiďż˝cie przekonanie, ďż˝e "chyba czegoďż˝ nam brakuje", kiedy temu, czy tamtemu, nie sprostaliďż˝my.

I o czym tu marzyďż˝? "Przecieďż˝ na pewno siďż˝ nie uda!"

Jak podejmowaďż˝ nowe, radosne inicjatywy? "Z takimi moďż˝liwoďż˝ciami?"

A moďż˝e raczej... z takimi przekonaniami?

Co by byďż˝o, gdybyďż˝my myďż˝leli inaczej?

"Zdam ten trudny egzamin, choďż˝by nawet niecaďż˝kiem wspaniale, ale zdam!".

"Bďż˝dďż˝ jeďż˝dziďż˝ konno, bo to lubiďż˝. Nie muszďż˝ byďż˝ mistrzem ďż˝wiata, ale konie kocham i bďż˝dďż˝ jeďż˝dziďż˝."

"Mogďż˝ podjďż˝ďż˝ tďż˝ funkcjďż˝ w pracy - ludzie mnie nie zjedzďż˝, a ja mam na tyle wiedzy, ďż˝e bďż˝dďż˝ potrafiďż˝ trafnie zadecydowaďż˝ i dobrze pracowaďż˝."

"Mogďż˝ jeďż˝dziďż˝ na nartach, moďż˝e nie jak zdobywca medali, ale nic mi siďż˝ nie stanie - nie zginďż˝!"

Jak miďż˝o czyta siďż˝ takie wypowiedzi, duďż˝o radoďż˝niej niďż˝ przekonania o niewystarczalnoďż˝ci i nieporadnoďż˝ci.

Czy wpďż˝ywajďż˝ one jakoďż˝ na ďż˝ycie? Komu jest ďż˝atwiej podjďż˝ďż˝ ryzyko i sprďż˝bowaďż˝? Dla kogo ta wrďż˝ba czďż˝ciej koďż˝czy siďż˝ sukcesem, kiedy zaczyna siďż˝ speďż˝niaďż˝? Jak myďż˝licie?

Ja sďż˝dzďż˝, ďż˝e dla - nazwijmy ich - optymistďż˝w, ktďż˝rzy widzďż˝ choďż˝ cieďż˝ sukcesu w swoich dziaďż˝aniach. Tylko, ďż˝e tu sami dla siebie bywamy wyroczniďż˝. Nie potrzebujemy ďż˝adnych wrďż˝ek! Bo samospeďż˝niajďż˝ca siďż˝ przepowiednia dziaďż˝a, choďż˝ o tym nie wiemy. Kiedy oczekujemy niepowodzenia, nasze dziaďż˝ania tak siďż˝ ksztaďż˝tujďż˝, ďż˝e powoli zaczynajďż˝ to niepowodzenie dokumentowaďż˝. A kiedy oczekujemy od siebie w ogďż˝le samych niepowodzeďż˝ i nieudanych decyzji, myďż˝lďż˝c o tym, jak bardzo jesteďż˝my nieudani, to juďż˝ poraďż˝ka moďż˝e byďż˝ ogďż˝lna i wszechogarniajďż˝ca. Wiďż˝c, czy nie warto myďż˝leďż˝ pozytywnie?