IT-SELF Małgorzata Osipczuk, www.it-self.pl, www.terapia-par-wroclaw.com

Portal Pomocy Psychologicznej

E-book
Psychoterapia po ludzku

Stowarzyszenie INTRO

E-book
E-pomoc
Psychologiczna pomoc w Internecie
teoria i praktyka

Stowarzyszenie INTRO

Programy pomocy

Artykuďż˝y

Niedziela 12 stycznia 2020

KOCHANA - NIELUBIANA

ďż˝rďż˝dďż˝o: www.psychotekst.pl

Od lat miaďż˝am kiepskie relacje z rodzicami, zwďż˝aszcza z matkďż˝. Oczywiste dla niej byďż˝o to, ďż˝e jest autorytetem. Trudno byďż˝o jej pojďż˝ďż˝, ďż˝e w ktďż˝rymďż˝ momencie ďż˝ycia, dziecko zaczyna samodzielnie wypracowywaďż˝ swoje zdanie na coraz wiďż˝cej tematďż˝w, a zdanie to moďż˝e rďż˝niďż˝ siďż˝ od jej, reszty rodziny, nauczycieli, a nawet bywa sprzeczne z ogďż˝lnďż˝ opiniďż˝ spoďż˝ecznďż˝, co niekoniecznie jest zďż˝e. Na moje pytanie: "dlaczego ma byďż˝ tak, a nie inaczej" zdarzaďż˝o jej siďż˝ odpowiedzieďż˝: "bo ja tak mďż˝wiďż˝". Trudno byďż˝o to nazwaďż˝ rozmowďż˝.

Kocham jďż˝, chociaďż˝ jej nie lubiďż˝. Kocham, bo jest matkďż˝, jaka by ona nie byďż˝a, jest najbliďż˝szďż˝ osobďż˝. Nie mogďż˝ powiedzieďż˝, ďż˝e jest zďż˝a. Kocha mnie i chce dla mnie jak najlepiej. Stara siďż˝ mi pomagaďż˝, dbaďż˝, a teraz juďż˝ raczej ratowaďż˝ to, co straciďż˝yďż˝my w naszych relacjach, tylko ďż˝e nie potrafi. I wiem, dlaczego. Wyniosďż˝a takie wzorce ze swojego rodzinnego domu, i ciďż˝gle sďż˝owa jej matki dla niej majďż˝ duďż˝ďż˝ wartoďż˝ďż˝ przy podejmowaniu decyzji. Mam wraďż˝enie, ďż˝e kiedy wyszďż˝a za mďż˝ďż˝ za mojego ojca, on byďż˝ dla niej zastďż˝pstwem rodzicďż˝w. Przejďż˝ďż˝ podejmowanie decyzji, dbanie o finanse, chociaďż˝ matka teďż˝ pracowaďż˝a i dalej pracuje, ale fundusze z jej pracy sďż˝ dodatkiem do kasy rodzinnej. To ojciec zawsze miaďż˝ staďż˝ďż˝ pracďż˝. I on teďż˝ jej zaďż˝atwiaďż˝ lub pomagaďż˝ osiďż˝gnďż˝ďż˝ dane stanowisko. Matka nie czerpie radoďż˝ci z pracy, nie widzi szans w rozwoju swej kariery zawodowej. Dla niej to tylko zarabianie pieniďż˝dzy.

Gdy mama kazaďż˝a mi lub mojemu bratu coďż˝ zrobiďż˝, a my opieraliďż˝my siďż˝ przed tym, zwracaďż˝a siďż˝ do ojca: "Marek, kaďż˝ jej...", lub "Marek, powiedz im coďż˝, bo juďż˝ nie dajďż˝ rady".

W naszej rodzinie nie komunikowaliďż˝my swych uczuďż˝. Szczegďż˝lnie zapadďż˝o mi w pamiďż˝ďż˝, jak matka reagowaďż˝a na nieporozumienie: krzyczďż˝c, oskarďż˝aďż˝a, ďż˝e ktoďż˝ czegoďż˝ nie zrobiďż˝, lub wďż˝aďż˝nie zrobiďż˝, w zaleďż˝noďż˝ci od sytuacji. W sprzeczce ze mnďż˝, gdy nie chciaďż˝am jej przytaknďż˝ďż˝ i "skakaďż˝" tak, jak ona chce, zdarzyďż˝o jej siďż˝ kiedyďż˝ zagroziďż˝, ďż˝e zaprowadzi mnie do psychologa. Zgodnie ze stereotypem psychologa, brzmiaďż˝o to tak, jakby wizyta u niego zarezerwowana byďż˝a dla najbardziej skrzywionych i innych "psycholi". Poza tym, w tym momencie chyba zapomniaďż˝a, ďż˝e to ona mnie wychowaďż˝a i to, jak teraz siďż˝ zachowujďż˝, jest odzwierciedleniem tego, co robiďż˝a przez te wszystkie lata. Kiedy to mďż˝wiďż˝a, nie wiedziaďż˝a, ďż˝e od roku regularnie spotykaďż˝am siďż˝ ze szkolnym pedagogiem.

Nie byďż˝am w stanie mieszkaďż˝ z matkďż˝ pod jednym dachem. Miaďż˝am psa. Szkolny pedagog i pies byďż˝y najbliďż˝szymi mi istotami w moim otoczeniu. Rďż˝nica miďż˝dzy nimi byďż˝a taka, ďż˝e pies byďż˝ ze mnďż˝ wyďż˝ďż˝cznie dlatego, ďż˝e tego chciaďż˝, a pedagog miaďż˝a takďż˝ pracďż˝, chociaďż˝ w jej obecnoďż˝ci czuďż˝am, ďż˝e chce ze mnďż˝ rozmawiaďż˝, jeďż˝li ja tego chcďż˝. Po dwďż˝ch latach od opuszczenia domu rodzinnego przestaďż˝o mnie ďż˝ďż˝czyďż˝ z nim cokolwiek i ktokolwiek. Ojciec oddaďż˝ mojego olbrzyma z budy przypadkowej, nieznanej nam osobie, chcďż˝cej zabraďż˝ piďż˝cioletniego psa. Mimo mojej proďż˝by, by zadbaďż˝ o moďż˝liwoďż˝ďż˝ kontaktu z nim, zapomniaďż˝ o tym, rozďż˝ďż˝czajďż˝c nas na zawsze. Rok przed ukoďż˝czeniem liceum postanowiďż˝am, ďż˝e wyjadďż˝ z tej "dziury" do duďż˝ego miasta. Postawiďż˝am edukacjďż˝ na rďż˝wni z terapiďż˝ psychologicznďż˝. Do matki w koďż˝cu dotarďż˝o, ďż˝e coďż˝ kombinujďż˝, kiedy przeglďż˝daďż˝am strony internetowe uczelni. Zapytaďż˝a o to. Powiedziaďż˝am, ďż˝e szukam kierunku studiďż˝w, na ktďż˝rym bďż˝dďż˝ studiowaďż˝. Parsknďż˝a ďż˝miechem, po czym powiedziaďż˝a: "Ty, na studia? Zdaj chociaďż˝ maturďż˝." Byďż˝a kolejnďż˝ osobďż˝, po gronie pedagogicznym i kolegach z klasy, ktďż˝ra nie wierzyďż˝a w to, ďż˝e mogďż˝ zdaďż˝ maturďż˝, a juďż˝ tym bardziej z tylu przedmiotďż˝w, ile wybraďż˝am. I mi udzieliďż˝y siďż˝ te obawy, wiďż˝c zabezpieczyďż˝am siďż˝, skďż˝adajďż˝c dokumenty nie tylko na studia, ale rďż˝wnieďż˝ do szkoďż˝y policealnej, oczywiďż˝cie w takiej odlegďż˝oďż˝ci od miejscowoďż˝ci rodzinnej, by z rzadka bywaďż˝ w domu, nie tyle z niechďż˝ci, co trudnoďż˝ci fizycznej. Matka nie widziaďż˝a potrzeby mojego wyjazdu aďż˝ do innego miasta tylko do szkoďż˝y policealnej, skoro w rodzinnym mieďż˝cie teďż˝ jest moďż˝liwoďż˝ďż˝, chociaďż˝ nie pewnoďż˝ďż˝, otwarcia klasy o danym profilu. Chciaďż˝a, ďż˝ebym zrobiďż˝a tak, jak ona w moim wieku, kiedy to marzyďż˝a o fryzjerstwie. Jednak zawďż˝d ten byďż˝ juďż˝ bardzo powszechny w mieďż˝cie, wiďż˝c poszďż˝a do szkoďż˝y obuwniczej. Chciaďż˝a, bym, tak jak ona, za wszelkďż˝ cenďż˝, tak dďż˝ugo jak siďż˝ da, byďż˝a w rodzinnym mieďż˝cie, przy rodzinie, bo przecieďż˝, czego mi brakuje? Mam co jeďż˝ďż˝, mam blisko rodzinďż˝, jestem bezpieczna. Nie dostrzegďż˝a i juďż˝ raczej nie dostrzeďż˝e tego, ďż˝e straciďż˝a w swym ďż˝yciu wiele szans na rozwďż˝j, edukacjďż˝, zabawďż˝, doďż˝wiadczenia, znajomoďż˝ci, przyjaďż˝nie. W tym momencie nasuwa mi siďż˝ retoryczne pytanie: Dlaczego nie dďż˝ďż˝yďż˝a do zaspokojenia tych potrzeb? Dlatego, ďż˝e ich nie miaďż˝a. Rzeczywiďż˝cie, matka jest osobďż˝ maďż˝o refleksyjnďż˝, maďż˝o towarzyskďż˝, bez pasji, lubiďż˝cďż˝ spokďż˝j, nawet monotoniďż˝ i ďż˝yjďż˝cďż˝ z dnia na dzieďż˝, a dni te wyglďż˝dajďż˝ podobnie i sďż˝ do przewidzenia.

Trudno mi jest wymieniďż˝ jej zalety, ale powtďż˝rzďż˝: kocham jďż˝. Na szczďż˝cie jest jeszcze ojciec. Ojca kocham za to, ďż˝e jest moim ojcem, chce dla mnie dobrze, i tu koďż˝czy siďż˝ jego podobieďż˝stwo do matki. Mogďż˝ powiedzieďż˝, ďż˝e ojca kocham szczerze. Mimo, ďż˝e nie powinno siďż˝ zadawaďż˝ pytania "Kogo kochasz bardziej: mamďż˝ czy tatďż˝?", dla mnie odpowiedďż˝ jest oczywista: tatďż˝!!! Dziďż˝ki niemu poznaďż˝am gďż˝ry i morze, jeziora, lasy, ďż˝wiat z perspektywy roweru, ďż˝wiat techniki, on przekazaďż˝ mi korzystniejszy sposďż˝b rozmowy, negocjacji, podejmowania decyzji, mimowolnie ďż˝adowaďż˝ mnie wiarďż˝ w siebie. Mimo, ďż˝e jestem teraz daleko od domu, ojciec wciďż˝ďż˝ mnie czegoďż˝ uczy, stwarza do tego warunki, chociaďż˝ czasem sam nie potrafi tego, czego ja wďż˝aďż˝nie siďż˝ uczďż˝. Cieszďż˝ siďż˝, ďż˝e tak ksztaďż˝towaďż˝ mďż˝j charakter, ďż˝e jest on podstawďż˝ samorozwoju. Mam nadziejďż˝, ďż˝e kiedyďż˝ nauczďż˝ siďż˝ na tyle otwarcie komunikowaďż˝ swe uczucia, ďż˝e powiem mu, ďż˝e go za to kocham. Dziďż˝ potrafiďż˝ pďż˝akaďż˝ ze szczďż˝cia, ďż˝e mam takiego ojca.